Ailesinden birini kaybeden bir arkadaşıma yaptığım taziye ziyaretinden dönmüştüm ve benim için hayatta neyin önemli olduğunu kavramak birden çok acil bir mesele gibi görünmüştü gözüme.
Nihayet "gerçek" hayatıma bir kez daha kavuşmak için haftalar sonra ilk defa burada yalnızım. İlginç olansa şu: Geçmişte olanları ve şimdi yaşananları anlayıp irdelemek için yalnız başıma vakit geçiremediğim takdirde arkadaşlarım, hatta tutkulu bir aşk bile gerçek hayatım sayılmıyor. İnsanı besleyen, sınırların ötesine taşıyan kesintiler olmadan bu hayat yavan olurdu. Hayatın tadına en çok yalnız olduğumda varıyorum.