Vasconcelos, Zeze'yi sadece kendi gibi yüreğinin içinde yaşayanları değil herkesi etkileyebilecek bir hikayenin ikinci kitabıyla çıkarmış bu kez karşımıza. Ikinci hatta üçüncü kez babasını kaybeden bir çocuğun canının yandığını söylemeden hissettirmiş. Bu kitapta gerçek ölümlerden ziyade hayallerin ölümü var. Baba diye her gece sarıldığın insanın sana herkese güldüğü gibi gülmesi var. Asla ölmeyen ama gün gelince çekip giden hayali bir kurbağaya edilemeyen veda var. Şimdilik hoşçakal Zeze
Oğuz Atay romanı olduğunu sadece son sayfalarında hissedebileceğiniz bir kitap, gerçeği incitmemek adına akışa zarar verilmiş. Bir romandan çok biyografi olarak bakıldığında ise okunmaya değer.