filistin sorunu sadece Ortadoğu’nun değil, dünyanın ezilen tüm halklarının da sorunudur. adward said kültür ve direniş kitabında david barsamianla konuşuyor bizlerde sürece,tanıklık ediyoruz.edward
Bazı hikayeler vardır, bittiği anda seni hemen bırakmaz da biraz yanında oturur. 
Sarah ve Şemsi tam olarak öyle bir kitaptı sanırım. En çok etkilendiğim şey, her bir karakterin duygusuna tek tek erişebilmekti. Ama beni en çok etkileyen karakter şaşırtıcı bir şekilde Saide oldu; onun bir yanda o 'Osmanlı kadınlığı', öteki yanda 'modern bir kadın' oluşu.. Kitap içindeki bir diğer dikkat çekici şey ise atmosferiydi. Yazarın dili öyle akıcıydı ki, bazen kendimi sahnenin içinde gibi hissettim. Genel olarak kitapta şunu hissettim; insan bazen birini değil, o kişinin içindeki anlamı sever.
Sarah ve Şemsi tam olarak öyle bir kitaptı sanırım. En çok etkilendiğim şey, her bir karakterin duygusuna tek tek erişebilmekti. Ama beni en çok etkileyen karakter şaşırtıcı bir şekilde Saide oldu; onun bir yanda o 'Osmanlı kadınlığı', öteki yanda 'modern bir kadın' oluşu.. Kitap içindeki bir diğer dikkat çekici şey ise atmosferiydi. Yazarın dili öyle akıcıydı ki, bazen kendimi sahnenin içinde gibi hissettim. Genel olarak kitapta şunu hissettim; insan bazen birini değil, o kişinin içindeki anlamı sever.
Birkutukitap seçkisinin nisan ayı son kitabını da okumuş bulunmaktayım. Benim için, orta seviyelerde beğendiğim bir kitap oldu.
Kitabı okurken, olaylar akıp giderken tam bir şey olacakmış gibi eliniz yüreğinizde bekliyorsunuz ama bakıyorsunuz bir şey olmuyor. Sanki konular, olaylar durmadan aynı çember etrafında dönüp dolaşıyor gibi geliyor. Yani ben öyle hissettim. Bir türlü derinleşmedi kitap bende. Dili akıcı, kendini okutuyor evet ama dediğim gibi duygu olarak içine çok giremedim, yüzeysel kaldı çoğu şey bende.
Kitabın son kısmında yazar notlar bölümünde bazı açıklamalarda bulunmuş. Burda Şemsi karakterinin hayali olduğunu görüyoruz. Yani aslında Şemsi diye biri yok, bu karakteri yazar kendisi kurgulamıs. Şemsi baş karakter ama o kadar etkili değil gibi. Sarah bir var bir yok gibi. Şemsi ‘nin karısı Saide daha çok yer edindi bende.
Yok ya olmadı bu kitap bende. :) kitapla kalın. #reklamyok
Şemsi Bey bu ne bol gönüllülük? :)Duygu ve Düşünce
Osmanlı'nın iç dünyasına attığı bakış bizi o zamanlara götürdü. II. Abdülhamit'in istibdadından örnekler gördük. Doğu ve batının çatışmasının işlendiği kitapta benim aldığım ders -batının bilimini al, gerisi onların olsun.-
Karakter analizi noktasında ise Şemsi'yi şımarık bir adam olarak gördüm. Hem Sarah'la aşk yaşayayım ama eve gittiğimde de Saide'min kollarında huzur bulayım. Yok ya! Var mı başka isteğin Şemsi Molla? Bir kalpte hem özgürlüklerin kraliçesi Sarah hem de masumiyetin simgesi Saide...
Bu hikâye, insanın kendi iç sesini susturduğunda nasıl yavaş yavaş silindiğini tokat gibi hatırlatan bir “yeniden başlama” masalı.
Saide’ye ikinci bir şans veriliyor… ama o bunu bir hediye gibi değil, sanki ince buz üstünde yürür gibi yaşıyor. Eskiden dobra, korkusuz, gerektiğinde ortalığı ayağa kaldıran o kadın; bu kez “daha az olay çıkaran”, daha uyumlu, daha sessiz biri olmaya çalışıyor. Ve tam da burada hikâye kalbinden vuruyor: İnsan bazen hatalarını düzeltmeye çalışırken kendini yok edebilir mi? Evet, edebilir. Saide de bunu ilmek ilmek fark ediyor.
Kitap boyunca izlediğimiz şey sadece bir “geçmişi düzeltme” çabası değil; bir kadının kendi özünü geri kazanma savaşı. Çünkü bazen en büyük hata, fazla olmak değil… eksik kalmaya razı gelmektir.
Hikâye sade ama etkisi güçlü. Akıcılığı ise su gibi değil, resmen sürükleyen bir akıntı gibi. Bir bakmışsın sayfalar bitmiş ama zihninde Saide hâlâ konuşuyor.
Saide’nin yaşadıkları da cabası: Haksızlığa boyun eğmediği için ilişkisini kaybediyor. Aynı sebeple işinden oluyor. Hayat tam dağıldı derken, bir de kardeşinin en yakın arkadaşı Jacob’la yaşanan o anlık hata… ve çöküş tamamlanıyor. Ama tam dibe vurduğunu sandığın anda zaman geri sarıyor.
Ve işte asıl soru burada başlıyor: Aynı hayatı tekrar yaşama şansı verilirse… gerçekten daha iyi seçimler mi yaparız, yoksa sadece kendimizi mi kaybederiz?
Saide’nin öğrenme yolculuğu tam da bu sorunun cevabı. Ve açık konuşayım, bazı yerlerde insan kendi hayatını sorgulamadan edemiyor.
Kısacası: Bu kitap sadece “ikinci şans” hikâyesi değil. Bu, kendini susturmanın bedelini anlatan bir içsel yüzleşme.
Ve Balık Onu YuttuAlıntı
Kitapta bazı betimlemeler oldukça uzundu. Başta atmosferi kuruyor ancak bir yerden sonra akışı yavaşlatmaya başlıyor. Çeviri de yer yer güçsüzdü; “Bay” gibi hitaplar bizim kültüre çok oturmamıştı.
Hikâye ise tanıdık bir his verdi, ülke ve olaylar açısından bakıldığında o baskı ve çaresizlik duygusu iyi yansıtılmıştı. Yunus’un Hacı Said’e, yani işkencecisine bağlanması psikolojik olarak ilginçti ama bazı şeyler havada bırakılmıştı. Özellikle Behruz ile Hacı Said arasında ne olduğu net değildi.
Yunus içerideyken dışarıdaki karmaşa ve sevgilisinin tarafından olayların nasıl geliştiğini pek bilmiyoruz. Bunlar da eksikliğini hissettiren diğer noktalar.
Genel olarak kurgusunu beğendiğim ve bazı kusurları olsa da duyguyu geçirebilen bir kitaptı.