evden çıktığım zaman başladı, düşüncelerim adım atmaya. gördüğüm çiçekle anımsadım senle geçen günlerimi. sonra bir ses, seni zihnimden götüren. kapattığım kapıyla örttüm üzerini resimlerinin.
desem ki vakitlerden bir nisan akşamıdır
rüzgarların en ferahlatıcısı senden esiyor
sende seyrediyorum denizlerin en mavisini
ormanların en kuytusunu sende görmekteyim
senden kopardım çiçeklerin en solmazını
toprakların en bereketlisini sende sürdüm
sende tattım yemişlerin cümlesini
desem ki sen benim için,
hava kadar lazım,
ekmek kadar mübarek,
su gibi aziz bir şeysin;
nimettensin, nimettensin.
desem ki...
inan bana sevgilim inan
evimde şenliksin, bahçemde bahar.
Cahit Sıtkı Tarancı