Samet Çalışkan
@sameeit
Bazen, sadece su içmek istersin. Çünkü dudağın kurumuştur..
“İnsanlar ne söylediğinizi unuturlar.
İnsanlar ne yaptığınızı da unuturlar.
Ama insanlar asla onlara kendilerini nasıl hissettirdiğinizi unutmazlar.”
Anna Quindlen, 2002
Yine bugünün ayazıydı. O günkü gibi.
Sahiden sahip olduğumuz nedir ki bizim?
halis muhlis bizim olanı soruyorum.
Hem neydi ki senin için hayat? Olanlardan sonra...
Hayat, belki umulmadık bir andaki kavrayışın idi sessizliğini.
Sanki bir anda köhnemiş pencerene kar topu gelmiş ve sen düşünmüşsün. Uygun adı bulamamışsın. O kelimeyi arayışın gece gündüz didik didik edişin tarhlarını
Yine bugünün ayazıydı. O günkü gibi.
Almışsın onu, kollarının arasında evet!
Kollarının arasında, sımsıkı bağrıyorsun;
aynı zamanda olağanca sarsıyorsun. Sanki canını çıkarmak istermişsin gibi..
Umurunda mı ki dünya.
kayıp giden gözlerdeki boşluk
içimde kımıldayan sertlik.
sonra ne demiştim kendime hatırlayamıyorum.
Ama kendimi hayatın olası tüm mümkünlerinin kıyısına taşıyan artık ben değildim.
Belki şeklen bendim ama aslen değildim.
Koyuktu.
Bu sessizlik de neyin nesiydi?, ne demeye çalışıyordu? Neden fısıldıyordu? Neden suratıma haykırmıyordu?
Yine kendimden geçerken ayazın bu yüzünü sevdiğime utandım.
Bu hususta bir yerlerdeydi nokta ama soğuktu ve ben bulamıyordum
ölümle yaşam arasında seçim yapabilecek gücü..
1840-1910 yılları arasında yaşamış olan William James, “Benim kuşağımın en büyük keşfi insanın tutumunu değiştirerek, yaşamını değiştirebileceği gerçeğidir″, demiş. 121-180 yılları arasında yaşamış olan Marcus Aurelius, bu sözleri duymuş olsaydı herhalde gülümserdi, çünkü o da aynı fikri şöyle anlatıyordu: ″ Bir olay sizi üzdüyse bu, olayın kendisinden değil, sizin o olayı algılayış biçiminden kaynaklanır. Ve bunu değiştirme gücüyse her zaman yine sizin elinizdedir″(Ongun,2005:216). Bir insanin iyiyle kötü, sevgiyle nefret, hatta ölümle yaşam arasında seçim yapabilecek gücü vardır. İsterse olumsuzluğu seçer ya da her şeyin daha iyi olabileceği umuduna sarılıp olumlu bakar yaşama.
Çaresizlik /Tuncel Kurtiz
Asıl çaresizlik kendine elimden geleni yaptım mı diye sormaktır. Çünkü asıl çaresizlik çareyi geçirmişken eline avuçlarının içinden kaçırmaktır.
Bazen yaşamak için öldürmek zorundasın. Bazen yaşamak için içindeki sevgi seni öldürmeden sen onu öldürmek zorundasın.
Seni Diğerlerinden Farksız Yapmaya Bütün
Gücüyle Gece Gündüz Çalışan Bir Dünyada,
Kendin Olarak Kalabilmek,
Dünyanın En Zor Savaşını Vermek Demektir.
Bu Savaş Bir Başladı Mı, Artık Hiç Bitmez!...
E.E. Cummings