diline aşîna değildim
nihâyete ermeyecek sürgünümden seslenirdim sana.
çağları aşıp, kadim yollardan yürürdüm
'uyku kaatillerin bile çeşmesi;
yorgan, Allahsıza kadar sığınak.' diyor necip fazıl.
uyku... mahrum olana gerçekten çeşme, pınar, hatta umman. biliyorum.
'bî-vefâdır dâr-ı dünya
kimseyi şâd eylemez.'
geceye nazîre,Şiir
zerkedilmiş iniltiyle uğurlardın göğü
Afitap değerdi kuytu gövdene, bilirdin
tez titreyen topuklarla arşınlardın toprağı
/ötelere dalıp gitmenin dalgınlığı içinde./
kaburgalarının arasında dönüp duran
duran ve vuran o boşluğun sesini
kalemle neş'et ederdin
/bin gözden ve şerden sınanarak hınçla/
kendimle konuşmalar (...)1000Kitap
yaşamaktan yana aldığın marazı, yazarak 'seyrelteceğin' kanışıyla sürdürmek. iflah olunmaz böyle, olunmuyor. yazarak yazıklanmanın şifâ olmadığını bile bile.