Dostoyevski Budala kitabında şöyle diyor: Bu devir sıradan insanın en parlak zamanı ; duygusuzluğun bilgisizliğin, tembelliğin, yeteneksizliğin, hazıra konmak isteyen bir kuşağın devridir. Kimse bir şeyin üzerinde durup düşünmüyor. Kendisine bir ülkü edinen çok az . Umutlu birisi çıkıp iki ağaç dikse herkes gülüyor: " Yahu bu ağaç büyüyünceye kadar yaşayacak mısın sen ...? " Öte yanda iyilik isteyenler , insanlığın bin yıl sonraki geleceğini kendilerine dert ediniyorlar.