İnsanlar tuhaflar böyle ,çelişkilerle dolular .Sevmeye ve kucaklamaya olduğu kadar nefret etmeye ve dışlamaya da ihtiyaç duyuyorlar sanki. Yürekleri sımsıkı kapanır ,sonra tamamen açılır ve derken yine yumulur ,kararsız bir yumruk gibi
Mutluluktan korkarız biz ,anlayacağınız daha küçük yaştan öğreniriz ki havada ,Etezyen rüzgârında tekinsiz bir takas söz konusudur , öyle ki her bir hoşnutluk lokmasını mutlaka bir lokma ıstırap izler , atılan her kahkahaya mukabil bir damla gözyaşı vardır akmaya hazır , çünkü bu garip dünya böyle işler ve bu nedenle biz de içeride öyle hissettiğimiz günlerde bile ,fazla mutlu görünmemeye çalışırız.