Seçil Doğan
@secildogan
psikolog
lisans
tarsus
Tarsus
15 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Çocuklarımın hayatlarının başladığı, ilk kahkahalarını attıkları, düşüp dizlerini kanattıkları, babalarının sesini ilk kez duydukları o ev… Şimdi yalnızca taş, toz ve suskunlukla dolu bir mezara dönüşmüştü. Anılar orada yaşamıyor artık, yalnızca yankılanan bir boşlukta acı içinde kıvranıyordu. O yer, onların gülüşlerinin gömüldüğü, hayallerinin enkaz altında kaldığı bir sessizlik yığınıydı. Her köşesinde bir izleri vardı, şimdi ise her iz, kalbimin üzerine basan soğuk bir taş gibi ağırdı. Artık orası, sadece yokluğun konuştuğu, geçmişin hayaletlerinin dolaştığı bir boşluktan ibaretti.
Reklam
Sonunda sesimizi duyanlar oldu. Bizi o enkazın içinden çıkardıklarında, gökyüzü bile yabancıydı. Sanki tanımadığımız bir dünyanın kıyısına uyanmış, zamanın ve mekânın anlamını yitirdiği bir boşluğa düşmüştük. Tam olarak zamanı bilemesem de iki güne yakın bir süre o enkazda, birbirimize sarılarak ve ölüm korkusuyla bekledik. Her an, betonun soğuk ağırlığı altında nefesimizin son bulacağı korkusuyla geçti.
Ama o konuşma için bir fırsat hiç doğmadı. 2023 yılının Şubat ayında, sabaha karşı Maraş’ta yer sarsıldı. Gözlerimi açtığımda, her şeyin kökten değişeceğini bilemezdim. O an, bedenimi saran kasvetli sessizlik, sanki bir felaketin habercisi gibi içime işledi. Bir şeylerin kopmaya başladığını, geri dönüşü olmayan bir kırılmanın yaklaştığını hissettirdi. Bu sessizlik, dünyayı yutacak bir karanlığın başlangıcıydı. Sonra, bir uğultu... Duvarlar titredi, yer ayağımızın altından kayıp gitti adeta. Çığlıklar karanlığa karıştı.
Onu özlemedim. Özlenecek bir tarafı olmamıştı zaten. Sadece uzun bir sabır döneminin sona erişini izledim, sessizce. Ve hayat, o an bir boşluk değil, bir ferahlık getirdi. Bu ferahlık neşe değil, mutluluk hiç değil… Ama en azından bir korkunun eksilmesiydi diyebilirim.
Reklam