Seçil Doğan
@secildogan
psikolog
lisans
tarsus
Tarsus
15 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Yol boyunca düşündüm hep. Acaba mutluluk denen şey nasıl bir duygu? İnsan gerçekten mutlu olduğunda, içi nasıl hafifler? Bunu yaşamayan biri, bu duyguyu hayal edebilir mi? Mutluluk bir sabah güneşinde mi gizlidir, yoksa bir çocuğun kahkahasında mı?
Ben hiç mutlu oldum mu? Öylesine, düşünmeden, geçmişin ve geleceğin kaygısını taşımadan, yalnızca anın içinde kaybolarak…
Sanki içimdeki tüm acılar, gözyaşlarımla beraber akıp gidecekmiş gibi, ama aynı zamanda sonsuza dek içimde kalacakmış gibi ağladım. O da bana sarıldı, omzuma başını yasladı ve öylece bizden başka kimsenin tanık olmadığı bir matem içinde, yılların yükünü gözyaşlarımızla eritmeye çalıştık. Ne kadar zor bir hayat geçirmiştik ne kadar fazla şey yaşamış ne kadar çok yara almıştık. Bütün bunların ağırlığıyla, birbirimize tutunarak ağladık. O an, geçmişin ve şimdinin tüm acıları, içimizde kopan fırtınalar, bir tek gözyaşlarımızın sessiz çığlığında yankı buldu.
Belki de bu yüzden kelimeleri içime gömerek yaşamaya devam ediyorum. Bazen bir sigaraya sığdırırsın bütün acılarını, her nefes alışında biraz daha eksilirsin. Dumanın içinde kaybolan o sessiz çığlık, içindeki yangını büyütür ama kimse fark etmez. İşte benim acım da böyle; sessizce içimde büyüyor, görünmez bir yangın gibi ruhumu yakıyor. Ama dışarıdan bakıldığında, her şey olması gerektiği gibi görünüyor.
Tüm bunların en zor tarafı, içimde büyüyen bu tarifsiz ağırlığı, göğsüme oturan bu kederi kimseyle paylaşamamaktı. Evin içinde bile yüzüme yerleşen maskeyi çıkarmaya cesaret edemiyor, acımı dile getirmekten, gözyaşlarımı göstermekten korkuyordum. Çünkü biliyorum ki, acımı kelimelere dökersem, onu saklamak imkânsız hale gelecek. Sessizliğin koruyucu bir örtü olduğunu öğrendim. Çünkü sustukça, acı da derinlere gömülüp görünmez oluyor.
Geçmişin Parmak İzleri
Adalet dedikleri şey, yalnızca güçlüler için mi işlemekte, yalnızca rakamlarla ifade edilen istatistikler mi önem taşımakta? Bana yıllardır “zamanla geçer” dedikleri bu acı, içime gömdüğüm, kimseyle paylaşmadığım, tek başıma taşıdığım bu keder nasıl hafifleyebilir? İnsan bir gün gelip de haksızlıkları unutur mu? Bu mu hayatın bana sunduğu güzel sürpriz? Bu mu adalet? 
İbrahim Durmaz