Seçil Doğan
@secildogan
psikolog
lisans
tarsus
Tarsus
15 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Geçmişin Parmak İzleri
Artık kendime ait bir dünya kurmuştum. İçinde sessizliklerin değil, umudun yankılandığı bir dünya... Çocuklarımın neşesiyle, varlıklarının her anında hissettirdiği sevgiyle inşa ettiğim bir dünya. 
İbrahim Durmaz
Gecenin sessizliği, düşüncelerimi derinleştirirken, zamanın içinde sıkışıp kaldığımı hissediyorum. Yıllar akıp gitse de bazı anlar içimizde öylesine derin izler bırakıyor ki, o izlerden kurtulmak imkânsız hale geliyor. Belki de hayat, tam da bu izi taşımakla anlamlı hale geliyor... Ya da tam tersi, bu izler nedeniyle anlamsızlaşıyor.
Hayat dediğimiz şey, bazen elimizden kayıp giden, anlamını kavrayamadığımız bir gölge gibi, bazen de ağır bir yük misali sırtımıza çöküyor. İnsan ne kadar çabalarsa çabalasın, kaderin keskin dişlileri arasında öğütülmeye mahkûm olduğunu hissediyor. Bir an var olup diğer an yok olmak, sevinçle gözyaşı arasında gidip gelmek, umutla umutsuzluk arasında salınmak...
İnsan alışıyor sanıyordum ama alışılmıyormuş. Bir çocuğun ağrıyla inlediğini görmek, her seferinde yüreğimi lime lime ediyordu. Ne doktorların soğukkanlı ses tonlarına ne de hastane kokusuna alışabildim. Zamanla çocuklarım büyüdü, ben ise her hastalıkla birlikte biraz daha küçüldüm. Ama ne olursa olsun, onların yanında dimdik durmam gerekiyordu. Güçlü olduğumu göstermek zorundaydım. Çünkü ben düşersem, onlar da düşerdi.
Bir gece, aynada yüzüme baktım. Yanağımda solmaya yüz tutmuş bir morluk, dudağımda ince bir kesik… Kendimi tanıyamadım. Bütün bunlara nasıl katlanabildiğimi düşündüm. Bunca acıyı nasıl taşımaya devam ettiğimi… Ama bir cevap bulamadım.