Akıcı bir anlatımı var. Konunun işlenişi, ilerleyişi okuyucuyu sıkmıyor. Ya az önce bitirdim ve sonu o kadar güzel bağlanmış ki, beğendim. Sürekli 'benim hikayem' yazısını okumaktan yılsam da hikaye güzeldi. Ve okurken şeyi düşünüyorsunuz yani, nasıl bu kadar sevgisizlikle büyüyebilir bir insan?
Anlatılanları gözünüzde canlandırabiliyor, olaylara tanık olabiliyorsunuz. Anlatım tarzı güzeldi o açıdan.
Türkiye'de yaşanan birkaç olay (otobüs ve muavin haberi) da yer alıyor, o kısım aşırı rahatsız ediciydi, keşke olmasaydı. Olay akışında kopup o atmosferden sıyrılıp TV'deki rezil haberlere dönmek gerçekten hoş değildi.
Kitapta aşkı biraz daha görebilmek isterdim bi de. Salih'in aşkını özellikle. Bir mektup, bir resim, bir şeyle görmek isterdim belki evde bulunan bir şey. İkna olmak istedim yani ama Salih de zaten çabasız bir insan, bir açıdan yazarı anlayabiliyorum. Salihin herhangi bir şeye bir duygusu olmadığı için.