Bedri: Sonunda alıştınız buraya
Aysel: Evet. Söylemiştim size sakin bir hayat istiyordum.
Bedri: Sakin mi yaşıyorsunuz?
Aysel: Bir bakıma, biraz sizin gibi.
Bedri: Benimkisi başka. Her gün aynı şeyi yapanların cansız hayatı. Ve yalnızlık...
Aysel: Yeniliğe açılamıyoruz bir türlü.
Bedri: Eskiyi toptan inkar ettiğimizden herhalde. Yeniyi de sindiremiyoruz. Hayat elbette değişecek. Ama böyle değil. Yeni evler, apartmanlar yapılıyor. Büyük fabrikalar kuruluyor. Ama bütün kültür içki ve kumardan ibaret. "Düşünce bir türlü serpilmiyor." Konken, briç gecesi... "Hayat her gün sadece tekrar ediliyor." Korkunç değil mi?