Toplumun, sanattan uzaklaşmasını ve sanatçının içsel yalnızlığını kitabı okurken çok derin bir şekilde hissedebiliyoruz. Açlık sanatçısının tek istediği seyircilerin bakışları ve ifadeleridir. Fakat insanlar onu koca kafesin içinde görmemeye, umursamamaya başlamıştır. Bir açlık sanatçısının 40 günden fazla aç kalması devlet tarafından yasaklanmasına rağmen bu sınırı çoktan aşan sanatçımızı devlet bile umursamıyor. Ona ve sanatına o kadar ilgisizleşmişler ki uzun süre sonra hatırlıyorlar ve kafese bakıyorlar. Samanların içinde görünmeyecek kadar tükenmiş sanatçıya sorulan neden yemiyorsun gibi sorulara karşılık sanatçının şu son cümlesini hiçbir zaman hafızamdan silemeyeceğim : "Çünkü, sevdiğim bir yemek bulamadım. Bulmuş olsaydım inanın bana hiç böyle yaygara koparmaz, sizin gibi, herkes gibi tıka basa yerdim."