Reklam
Niceleri geldi neler istediler
Sonunda dünyayı bırakıp gittiler
Sen hiç gitmeyecek gibisin değil mi?
O gidenler de hep senin gibiydiler
Gel ey ciğerime saplanmış hançer, gel ey yüreğime oturmuş kurşun. Göçmen kuşlar gibi çok uzaklardan, gel artık ne olursun
"geçti içimizden biri koca denizi
gide gide buldu bir yeni kara.
bir sürü insan koştu ardından,
orda büyük şehirler kurdular; alın teri ve akılla
ama ekmek satılmadı eskisinden ucuza...
bir makine icat etti içimizden biri,
buhar çevirdi tekerleği onunla
fabrikalar türedi ardından bir sürü
başladı insanlar fabrikaları çalıştırmaya
ama ekmek satılmadı eskisinden ucuza...
düşündü taşındı içimizden bir çoğu
güneş ekseninde dönmesi üstüne dünyanın.
bir sürü insan kafa yordu
insan yüreği, evrenin yasaları üstüne
havanın bileşimi,denizin balıkları üstüne kafa yordu bir
sürü insan.
bulundular önemli keşiflerde
ama ekmek satılmadı eskisinden ucuza...
tersine günden güne arttı şehirlerde yoksulluk
yıllardır kimse bilmez kimse insanın hali nice
sürünür yerlerde sizin gibi biri,siz yukarılarda uçtukça
kalmamış hiçbir yanı insana benzeyen
peki insan insana yardımcı değil mi
ne geze..."
iyice görüyorum artık düzeni.
orada, bir avuç insan oturuyor yukarıda,
aşağıda da bir çok kişi.
ve bağırıyor yukardakiler aşağıya:
"çıkın buraya gelin ki,
hepimiz olalım yukarıda."
ama iyice gözlediğinde görüyorsun,
neyin saklı olduğunu
yukardakilerle, aşağıdakiler arasında.
bir yol gibi gözüküyor ilk bakışta.
yol değil ama.
bir tahta bu.
ve şimdi görüyorsun açıkça;
bu bir tahterevalli tahtası.
bütün düzen bir tahterevalli aslında.
iki ucu birbirine bağımlı.
yukardakiler durabiliyorlar orada,
sırf ötekiler durduğundan aşağıda
Reklam