İnsan,yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış.
Ne zaman derin bir üzüntüye kapılsam gözlerim parlar,tavır ve hareketlerim neşelenir,içim içime sığmaz olur.Dünyayı hiçe sayıyormuşum gibi kahkahalarla gülerim,türlü gevezelik ve delilikler yaparım.Mamafih öyle sanıyorum ki yakın kimsesi ve başkalarına açılma kabiliyeti olmayan insanlar için bu daha iyi bir şeydir.