Selin Topal
@selinntpl
Güzel, ilk aşamada doğada varolandır ve güzellik duygusu bu varolandan soyutlanıp sınıflanarak ya da karşılaştırmalar yapılarak elde edilir. Doğadaki güzel, insanın bir yaratması değildir. Sadece algılama, seçme ve ayıklama yönteminin bir sonucudur ve kendiliğinden ortaya çıkar, çıkıverir. Oysa sanatta güzeli, ancak ve sadece insan yaratabilir; ve bu yaratma işlemini gerçekleştirene de sanatçı denir.
Reklam
İç ve dış dünyamızda yer alan her şey, ama her şey bir sanatçı için esin kaynağıdır, yaratıcılığında çıkış noktasıdır, bir alıcı için ise teke tek ilişki kurduğu bir resme bakarken onu anlamak ve kavramak için yani çözümleyebilmek ve beğenmek için bir deşifre aracıdır.
Resim, böylelikle sanat olduktan sonra, kendisi bir varlık türü olarak 'estetik obje' kabul edildikten sonra, sanat alanında yaratıcı rekabetinin bir aracı, bir göstergesi niteliğini kazanmıştır. Böyle bir anlayış içinde resim, üreticisinin özgünlüğünü, özgürlüğünü, çağını, çağının geleceğini yansıtabildiği derecede 'değerli' sayılmış, alıcısını(alımlayıcısını), ister bilgi ister duygu yönünden eğittiği oranda, onda yarattığı beğeni duygusu nispetinde de 'güzel' kabul edilmiştir. Yani resim; özgün, yeni ve tek oldukça, bir doyum sağlattıkça sanat eseri olarak tanımlanmıştır.
Arkeolojinin ve kültür tarihinin bulgularına göre insan, yazmaya akıl etmeden çok önce, resmi, resim yapmaya akıl etmiştir. İnsanlar, kimi zaman tek bir çizgisel hayvan betimlemesiyle, kimi zaman geometrik bir düzenlemeyle duygularını, düşüncelerini, edinimlerini açıklamak istemiştir. Bu isteğin altında ister korku, ister kaçış, isterse belgeleme dileği olsun hepsinde ortak olan yan, resimlendirme yoluyla bir bildirimde bulunma dileği ya da gereksinimidir.
Reklam