Otağında açlığın sancısıyla kırılan bünyesi zayıf
çocukları tahsildarı kıtlık olan mevsimleri anlat.
Belki sesin iyi gelir taksiratı ağır bulutlara.
Kim bilir belki de yalnızlığı filizlenir ahbabı karanlıklarımın.
Haktan bir emirmiş gibi aç karna içilmiş
bir şarap tadında olan gözlerin ermişlerden
olan güzelliğinle olur da ürperir üşürsen
yolları kalbime sapa uzaklara gitme.
Kal…
Ben tövbe ederim yerine.
Tanrı tanır beni günahlarımdan.
Oysa ben kimseye git dememişken
göğsünde izi kalmış bir vedanın seyrinde
“kendine iyi bak” demek de bir öldürme şeklidir.
Ve gitmek de yarım bırakmanın.