Semih Yılmaz
@semihylmz
Öğretmen
Üniversite
Ankara
İzmir
35 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Zaten senin üzerine kimseyi öğrenemedim ben, kaçıp kurtulduğum en güzel masalımdın.
“İnsan ne zaman vazgeçer?” diye sordum. Bunu duyunca elleri yanaklarına yerleşti. Dudakları kıpırdıyor ancak henüz cümleye dökülmüyordu. Göz göze geldik, baktı baktı. “Çabalamak bizi incittiğinde…” dedi. Duyduğum bu üç kelimenin pişmanlığı yaşananların temeliydi sanki.
Kapı eşiğinden tebessüm ederek “Hoş geldin.” dedi Ersin. Geri dönüp “Hele şükür, madem evdesin niye açmıyorsun.” diye çıkışınca güldü. “Hayata verdiğim mesaj.” dedi ve peşine “Ben evde yokmuş gibi davransam da sen kapıyı yine çal.” diye ekledi. Merakla yüzüne baktım “Neden?” diye sordum.
“Çünkü bilinmezlik heyecan veriyor…”
İnsan kaybetmeye inanmam. Kimse kimseyi kaybetmez. Dileyen hayatında kalır, dileyen gider hepsi bu!”
Gözlerini ovuşturmadan güneşe bakabilir misin?” diye sordu. Biraz tereddütle kafamı kaldırıp güneşe baktım, üç saniye mi beş mi, bakamayınca gözlerim kendiliğinden düştü.
Bunu fark edip güldü. “Peki, onun karşısındayken gözlerini kırpmadan yüzüne baktığın oldu mu?” diye sordu. Düşündüm, geçmişe gittim, hatırlayabildiğim anlarda bu eylemi aradım ama yoktu.
Hakikaten de ona bakarken uzun süre bakamaz, utanır heyecanlanır, bakışlarımı başka yöne çevirirdim. “Hayır.” dedim. Mübin abi “Aşk böyle bir şey…” dedi. Yumuşacık bir örtünün kalbime serildiğini hissettim.