• Bir gün karşılaştık sadece,
    karşılaştık biz ikimiz.
    Sonra biz seninle yeni bir kıta keşfettik yeryüzünde. Elim sırtında gezinirdi,
    gözlerin utangaç bir sabah gibi kaplarken ruhumu.
    Bizim akşamlarımız hep sonsuzdu.
    Hiç bilmediğim bir sürü ismi vardı artık göğün, sayısız ışığı.
    Kuşlara olan sevgimi senin büyük ellerinde keşfetmiştim.
    Bazen sadece bir menekşe kurtarırdı günü, bazen bir taze kahve. Sen hep bilirdin içimin küsmelerini. Sen hep okşardın daha sızlamadan yaralarım.
    Hayat hergün benim için hazırlanmış gibiydi sen yanımdayken.
    Böyle böyle bir ben kurtardın sen.
    Bir ben açtın solmuşluğunda zamanın.
    Herkes vazgeçmiş gibi yürürken kalabalık yollarda, sen kaldırımsız ama sonsuz bir ufka bakan mahalle kuytusuydun.
    Hiç mi bilmez bir insan kendini kendine saklamayı ?
    Sen hiç bilmedin.
    Sanki diyordum uyuyan yüzünü izlerken bazen, sanki bir yüce güç bana iyi bir şeyleri ıspatlamak derdindeydi.
    Seni vermişti.
    Sanki tüm karanlıklar saçına sakalına benzetilince evcilleşebilirdi.
    Sanki bir tek ben ödüllendirilmiştim.
    Biz seninle yeni bir kent kurmuştuk boşlukları dolduran, tüm suskunluklar ve tüm çığlıklar artık çiçek açıyordu orada. Kimse kimsede ölmeyecekti.
    Dağları anlattın bana, ormanları çizdin yüzüme, denizleri getirdin ayaklarıma.
    Bir defa hatırlıyorum, bulutların üzerinden izledik dünyayı, bulutların üzerinde elin hep elimdeydi.
    'Düşmekten korkan kim, uçup gitme diye tutuyorum' demiştin.
    Sımsıkı.
    Hiç bırakmadın.
    Hayat kimine bir umut, kimine bir acı.
    Yaşamak ölmek çoğu kez, yaşamak direnmek.
    Sen beni toprakları savaşlardan arıtır gibi tuttun, sevdin beni insana can verir gibi.
    Kim bilir, hiç bildin mi bunca sevdiğimi seni.
    Bunca sevildiğimi bildiğimi.
    Bir şarkı çalsa sen belimde yeşeren cennet olursun, bir rüzgâr esse saçlarımın kokusu.
    Hiç hissetmedim ben senden önce gücümü, hiç bilmedim adımı, yazımı bilmedim.
    Varmam gereken bir adresmişsin, bir kapı önü, bir merdiven, bir lamba, bir hayat.
    Düşlerin gösterişiyiz sanki.
    Bazen kavga eder barışırdık, ben ağlasam sen eksilirdin. Sen eksilince ben daha çok ağlardım.
    Sonra geçerdi.
    Hep iyileşti yüreğim yüreğinle.
    Inandım, biz iyi şeyleriz birlikte.
    Ah yüzüne yeri göğü ektiğim, kuşu bulutu verdiğim.
    Ah bilekleri köprü, gözleri uçurum sevgilim.
    Biz seninle bir yutkunuş uzunluğunda, bir nefesçik hikâye.
    Biz seninle evvelden ezele.
    Biz seninle tam.
    Biz seninle kavuştuk mu şimdi ?
    Sen koştururken hayatımın içinde telaşla, beni tutarken, sarılırken, öyle bir köşede oturup beni izlerken.
    Paylaşırken benimle ufak tefek şeyleri bile.
    Yaşarken ve hep yaşarken.
    Biz seninle kavuştuk mu ?
    Bilmez misin,
    ben seni özlemeye yanıbaşında başlarım.
    Kaç gün başlar biterse de değişmez.
    Bilmem kaç kez henüz bulmuş gibi özlerim.
    Ben seni yaşarken özlerim.
    Yakışmaz bize başka türlüsü.
    Uzaklar bizim değil.
    Göğsümdesin.


    Gönül
  • Olan olmuştur olacak olan da olmuştur..

    ..saat kurarak güne başlayanların hikayeleri…

    Çaresiz insanlar son bir umut olarak son bir kurtulma arzusuyla toprağın altına girer gibi, karanlıkta bir okyanusun sularına dalar gibi gözlerini kapatırlar. Gözlerini kapamak çocukluktan kalma ilkel bir savunma silahıdır; hiçbir sorunu çözmez, sadece sen görmeden olup biter her şey, bu da iyi bir şeydir.

    Kendi evinde yabancılık hissetmek artık iflah olmamak demektir; bu keskin bir düşüşün bir işaretidir, herhangi bir müdahalenin, yardımın sonuçsuz kalacağının da. Bir an bile olsa, ‘’burası neresi, hangi oda nerede, ben neredeyim? ‘’ şaşkınlığına düşmek yüksek düzeyli bir tehlike işareti olarak kabul edilmelidir.

    Kapıya doğru yürürken içimden geçen onca makul sebeple teselli ararken hiçbirinin doğru olmadığını içimin en derinlerinden biliyordum. Kötülüğün ayak seslerini metafizik gerilimini, kalp çarpıntısını fark edebiliyorum. Bazı insanlara bahşedilmiş bir mucize bu. Kötülüğün ayak seslerini tanımak. Mucize değil de buna lanet diyebiliriz; kötülüğün kalp çarpıntısını bile fark edebildiğin halde ortaya çıkmasına engel olamamak mucize değil olsa olsa lanettir.

    Yürüdüğün yolun ışıklandırılmış olması, gideceğin yolun aydınlık olması anlamına gelmez.

    Hakikatin bir kere yara açtığı adama bundan sonra ne tabipler ne de mal mülk dünya çare olur.

    Giden bir kadının bir adamın kalbinden götürdüğünü bütün dünya bir araya gelse yerine koyamaz.

    Tek bir hakkım olacaksa kaybolarak var olmanın sırrını bulabilmiş olmayı dilerdim. O sırrı bulduktan sonra dilimi kesip kimselere söylememeyi, parmaklarımı bir bir kesip hiçbir yerlere yazmamayı gözlerimi oyup buna dair hiçbir imada bulunmamayı isterdim. Kaybolarak var olmayı.

    Ben bu şehri susarak yaşama bilgeliğine eriştim. Bu şehri susarak yaşayan mutsuz azınlığa dahil olmaktan hiç gocumuyorum. Gece ateşler içinde, kimsesizlikten kıvranırken kelimeler döküldü.

    Etrafımdaki herkes yalnızlığımı haksızlığıma delil olarak gösteriyor; oysa yalnızlığım yürüdüğüm yolun zorluğundan kaynaklanıyor.

    Sokakta ille de bir şey olur. Biz, bir şeylerin ansızın olabildiği yere sokak diyoruz çünkü. Beklenmedik umutların olduğu kadar, büyük acıların da mekanıdır sokak. İnsanların pek çoğu sokakta ölür, kaybolur ya da umudu bulur. Sokakta yürümek, derdini iyi anlatanlar için dermandır. Sokak bir masala başlamaktır; öykü en sıkıcı tekdüze haliyle akarken birazdan çok geçmeden bir şeyler olacağının ilk belirtisidir sokakta yürümek.

    İnsanın en iyi gizleme yolu, gözlemek istediği şeyin çok yakınında gezinmesi ve kalabalık cümleler kurmasıdır.

    İçinde bir yerde, çok derinde bir yerde, kimsenin sapından tutup çıkaramayacağı bir yerde eski, paslanmış bir bıçak saplı duruyor. Kimsenin eli yetişmediği gibi kendisi de çıkaramıyor. Birileri denemeli bıçağı oradan çıkarmayı. Bazen benim çıkarmamı isteyecek gibi oluyor fakat vazgeçiyor. Biri o bıçağı oradan çıkaracak olursa belki de kan kaybından ölecek.

    İnsan kendi ile yaşar, kendi yerine ölür oğlum. Yüzünü kalbine dön. Yalancı bir peygambere inanmaktan daha kötüsü bir peygambere yalandan inanmaktadır.

    Gerçekliğimiz hepimiz için bir saygınlığı bir hatırı var, bunca zaman kabullenmesi güç meselelere ben de buna hürmeten razı geldim. Ama gerçeklik aklımla oynayacak kadar beni hafife alacaksa bu kadarı nefsime ağır gelir.

    Gece her şeyin üzerini örter, diye düşünür insan. Oysa, gecenin örttüğünden çok hatırlattıkları vardır. Hatırlatırken sarstıkları, sarsarken suskunlaştırdıkları, suskunlaşırken acıttıkları.

    Bir kadının kıyısında uyuyorum, bir uçurum kıyısında uyuyorum..

    Anne bir kere öldü mü artık bütün zaman dilimleri, olaylar onun ölümüyle tarif ediliyor; annem öldükten bir yıl sonra, annem ölmeden iki ay önce, annemin öldüğü yıl. İnsanın aklında bir tek o kalıyor, sonrası gereksiz teferruat. Anlatmak istediğin her şey aslında annemin ölümünü söylemek için bir sebebe dönüşüyor. Sadece onu söylemek istiyorsun ama söze bir yerden başlamak lazım.

    Derdi olanın cümlesini tamamlamaya nefesi yetmez.

    Bir anneye nasıl ağlaması gerektiğini insan ancak annesi ölünce öğrenebiliyor. Başka bir ağlamaya benzemiyor çünkü. Öğrenilmiş tecrübe edilmiş bir gözyaşı değil bu. Sadece anneye özgü bir ağlama biçimi. Anneye veda etme biçimi.

    İnsanın annesi ölünce, o güne kadar kapandığını sandığı bütün yaraları yeniden açılıyor, kanamaya başlıyor. Bağışıklık sisteminin çökmesi gibi bir şey; artık bütün hastalıklara açık hale geliyorsun. Her şey öldürücü olabiliyor kalbin için. Seni hayatın zehirli yüzlerine karşı korunaklı kılan bütün dirençlerini yitiriveriyorsun. Öyle bir şey…

    O an ölseydim dünyayı güzel bir yer olarak hatırlayacaktım. O an ölseydim dünya güzel bir yer olacaktı, ben de mutlu bir insan.

    “sen susalı üç hafta oldu ve bazen karıştırıyorum hangimizin öldüğünü. önce senin öldüğünü sandım. çok üzüldüm biraz zaman geçince fark ettim ki ölen benmişim ama farkında değilmişim. seni arayınca anladım gerçeği çünkü ben her daim bir yaranın sızısıyla sana koşuyorum, kanar kanamaz elimle bastırıp sana koşuyorum, yaramı sar beni öp mırıltıyla dua oku diye sana koşuyorum. üç haftadır sana yetişmeye çalışırken kaç kere öldüğümü sayamadım. insan böyle zamanlarda anlıyor ölümden önce bir hayatın olmadığını. ayrılığın olduğu yerde hayat da olmaz. bütün kuşkularım bitti sen susunca, ölümden önce bir hayat yok. bir tarifi olmalı diye düşünebilir insan ama yok. senin olmadığın bir hayatın tarifi yok senin olmadığın anın tek izahı geçmeyen bir ağrı o derece kaplıyor ki insanın her yanını nerenin ağrıdığını bile ayırt edemeyecek hale geliyorsun. sadece ağrı var. hayatım ağrıyor yani anne çok anlaşılır olmadığının farkındayım ama ancak böyle söyleyebilirim hayatım ağrıyor eksiklik diyesim geliyor bazen ama eksiklik deyince sanki bir şeyler varmış da bir şeyler yokmuş gibi oluyor. hayır öyle değil eksiklik değil bunun adı boşluk hiçlik karanlık havasızlık suskunluk gibi ama eksiklik değil hani bizim evin balkonuna eski evin balkonunu kastediyorum balkona bir kumru dişi bir kumru yuva yapmıştı sen çok mutlu olmuştun hatırlıyor musun. sonra o kumrunun iki tane yavrusu olmuştu sen daha da mutlu olmuştun. o kumruların yavruları dünyamıza yeni nazil olmuş ayetler gibi umut olmuştu neden anlayamıyordum ben neden bir kumrunun yuvası ve yavruları senin için böylesine büyük bir umut ve huzur kaynağı olmuştu bilmiyorum işte. o kumru yavruları olduktan sonra bir süre ortadan kaybolmuştu sen nasıl kötü oldun hatırlıyorum sen de hatırlıyor musun telaştan yüzün solmuştu bu yavrular ne olacak diye nasıl da üzülmüştün sonra anne. kumru geldi de yüzün gülmeye başladı belki de çok uzun zaman geçmemişti aradan ama yine de korkmuştun üzülmüştün anne gelince nasıl da rahatladın. ben de seni öyle görünce mutlu oldum. bunları neden anlatıyorum biliyor musun o yavru kuş gibiyim şimdi sen susunca o yavru kuş kadar korunmasız çaresiz yalnız kaldım ben bu dünyada bir balkon duvarının üzerindeki yuvasında nasıl yalnız kaldıysa yavru kuşlar öyle insan alışır diye teselli bulmaya çalışıyor birileri öyle söylüyor ama doğru değil. doğru olan bir şey var ki insan birden büyüyor beni görsen sen sustuktan bir gün sonra çok büyüdüm ama aklım kalbim ruhum yetişemedi bu büyümeye içim bomboş dokunsalar kırılacağım bir zayıf dal gibiyim dokunsalar paramparça olacağım. korkumdan kaçıyorum senden sonra boğazımdan tek bir lokma geçmedi yani bir şeyler yedim onu kastetmiyorum ama ekmek gibi değildi su gibi değildi susuzluğum geçmiyor mesela nasıl bir şeyse bu geçmiyor üşümem de geçmiyor bir türlü sen dikkat et üşüme dediğinde geçen üşümem şimdi geçmiyor bir garip susuzluk hali bir garip üşüme hali yakama yapışmış düşmüyor. bir anda sıradanlaştım zaten hepimiz sıradan insanlarız diyeceksin biliyorum tabii ki öyle ama birbirimize değer katıyoruz ya onu söylemek istiyorum. Birbirimizi sevince çok sevince ölesiyle sevince öyle demek istemedim çok çok sevince birden daha özel daha kıymetli insanlar oluyoruz ya onu kastediyorum. sen susunca hiçbir kelime beni boğulmak üzere olduğum bu derin hayattan çekip kurtarmaya yetmiyor sen öyle bir ada gibi dört yanı sularla çevrili ama korunaklı bir ada gibi beni bu allahsız karmaşadan çekip çıkarıyordun o lafı kullanma diyeceksin biliyorum çok kızdığını biliyorum özür dilerim bir daha söylemem ama ancak böyle anlatabilirim gibi geldi yoksa haşa allah yoksa ne var bu ellerimizle yolumuzu bulmaya çalıştığımız tedirgin edici karanlıkta kim tutar korkudan buz kesmiş ellerimizi. bir şey diyeceğim sana bu aralar şarkı filan dinlemiyorum ödüm kopuyor içinde anne geçecek diye bir şiirde öyküde bir filmde anne geçecek diye ödüm kopuyor dinlemiyorum okumuyorum izlemiyorum biri anne diyecek diye çocuklardan bile uzak duruyorum sanki bu dünyada anne lafını duyar duymaz geberinceye kadar ağlayacak gibiyim. peki şimdi ağlıyor musun diye sorma ağlamıyorum yazı bitince ağlayacağım gözlerimden yaş retina gözbebeği şu bu ne varsa akana kadar ağlayacağım en son gözümden ruhum akacak ve susacağım insanın gözünden ruhu akarsa susar belki insanın ruhu gözünden akınca hiçliğe erişir ve artık hiçbir ağrı yara sızı acıtmaz olur. Hiçlik sayesinde insan bir çeşit özgürleşme yaşamaya başlar hiçliğin özgürlüğü bunu istiyorum fakat kendimi tutuyorum bir yandan da özgürleşmekten korkuyorum hiçlikten senin suskunluğunla buna erişmek duygusunu kabullenemiyorum dönüp dönüp kendime aynı soruyu soruyorum. peki ben şimdi ne yapacağım ben sen sustuktan sonra ne yapacağım bu soruyu sorar sormaz ne kadar acınacak bir halde olduğumu düşünüp kendi kendime üzülüyorum. tuhaf değil mi kendine acımak yani insanın annesi susunca kendine acımayı öğrenebilmesi gerekiyor yemek yapmayı öğrenme zorunluluğu gibi aslında başka yerlerden gidip bir şeyler yemek mümkün ama gidip de birilerinden sana acımasını nasıl isteyebilirsin satın alınabilir bir şey de değil ki bu. öğrenmem gereken en zorlu şey galiba kendine acımayı öğrenmek bu ağır bir zorunluluk insanın hayatında kendisine acıyabileceğinden hiç kuşku duymayacağı biri olmalı zira kendime acımayı öğrenmem gerekiyor yoksa bütün kan içime sızacak ve kıpkırmızı çıkacak çektirdiğim röntgenler renksiz de olsa kıpkırmızı çıkacak işte böyle daha bir sürü şey aklıma üşüşüyor. hepsini anlatamıyorum bir yandan saçma gelecek bir yandan da seni üzmek istemiyorum son bir şey isteyeceğim senden eğer mümkünse bunu çok istiyorum hem de. ölünce senin yanına gömülmeyi istiyorum bunu neden benden istiyorsun diyeceksin tabii ki bu kısmı değil önemli olan senin yanına gömülmeyi istiyorum ve mezardan korkuyorum aslında soğuk geliyor benim için ısıtır mısın diye geçti içimden buz gibi bir kış gecesinde bir çocuğun yatağını ısıtır gibi mezarımı ısıtır mısın anne?”

    “Yazıda gramer, dilbilgisi filan neredeyse yok. Biraz zor oluyor okuması.”
    “Annenin ölümünün dilbilgisi grameri olmuyor ki Eda. İnsanın annesinin ölümü zaten hayatın anlatım bozukluğu.”

    Geçmişten söz etmek, bende kaybolma hissi uyandırıyor. Bir daha asla yolunu bulamama endişesiyle dolu kaybolma hissi.

    Her şey üstüme üstüme geliyor, nefes alamıyorum, pencere olduğunu sandığım yerlere doğru koşuyorum, duvardan başka hiçbir şey yok. Bir kabus bu. Her seferinde kaldığı yerden devam eden bir kabus.

    Geçmişi anlatmak her seferinde yolumu kaybettiriyor ve sonunda beni getirip aynı karanlık, rutubetli, boyası dökülmüş, küf kokan odanın ortasında yapayalnız bırakıyor.

    İhtimaller arasında en kötüsünü seçmek gibi maharetlerim var.

    İnsanın çaresizliği ne kadar büyükse, kendisini teselli edebilecek en saçma hayallere inanma ihtiyacı da o kadar büyüktür.

    Gitmek daha iyidir, ama bana sorarsan sakın gitme, nasılsa tekrar geri gelirim diye gider insan, ama sonra dönebileceğin bir yer kalmaz. Bırak dönebileceğin yeri, üzerinde yürüyebileceğin bir yol da kalmaz. Gidip de dönen yok mudur? Var elbette, bazılarının gitmesi de elzemdir.Ama seninki böyle değil. Gitme.

    Konuşmak için değil, sadece şu sözü söylemek için ağzım var; günah işledim ya Rab, günah işledim, bana merhamet et, beni bağışla.

    Yalnızlık, insanı ve evi sessizleştiriyor. Hayatı da.Dışarıdan gelen hiçbir gürültünün şiddeti, yalnızlığın uçsuz bucaksız sessizliğini bozmaya yetmiyor, annem benim için mutfaktan gelen tabak çanak sesleridir; mutfaktaki su sesi, pencereyi açma sesi, namaz kılarken duyulan fısıltı sesidir, ev sesleri annemdir, annem biraz da ev sesleridir, bir anda mutfak kapısından kafamı içeri uzatsam annemi göreceğimi sandım, annem mutfak tezgahının başında arkaya dönüp yüzüme bakıp sevgiyle gülümseyecek sandım.

    Bazı anlar uzun sürer; arkasından kötü şeyler olacağını düşündüğümüz anlar özellikle. O anın içinde geçmişinizdeki bütün acı kötü, sarsıcı deneyimlerin izleri ardı ardına sıralanır, zamanı uzatan insanın geçmiş acılarının toplamını bir duygu olarak o an diliminde yaşamasıdır.

    Bir kere aklından geçsem bir daha yalnızlık nedir bilmez kalbim.

    Bir kadını tanımaya başlamanın ilk adımlarından biri o kadına ne zaman yaklaşmaman gerektiğini bilmendir.

    O’nun yüzü dışında her şey yok olacaktır.

    Sonradan pişman olacağımı bile bile bir meselenin içine dahil olmak, geçmişte başımı bin türlü belaya soktu. Bu belaların sürpriz olduğunu söyleyemem; neredeyse tamamı bağıra çağıra göstere göstere ayan beyan üzerime geldi. Asla yapmamam gereken kesinlikle uzak durmak gereken tek bir şey oluyordu ve ben onu yapıyordum.

    Kendimi yavaş yavaş öldürmeyi hak edecek ne yaptım diye soruyorum bazı zamanlar.

    Masumiyetime ikna olmayı çok istedim.

    İnsana dair bütün meselelerin karanlıkla aydınlık arasında salınıp durduğunu, insan doğasının öngörülemez bir biçimde bu aydınlık veya karanlıklar içinde büyük, akıl almaz mesafeler alabileceğini kendime hatırlatıp masumiyet aradım. Her seferinde sözler verdim; gayet anlaşılabilir, makul ölçüde tutulabilir, sabretmem neticesinde kendimi daha iyi hissetmeme yardımcı olacak sözler.

    Gözümü bürüyen karanlık yaşadığım her anı yutabilecek büyük bir karanlık olarak her geçen gün büyüdü, her şeyi karanlığın içinden görmeye başladım ve sonunda karanlığın kendisi oldum.

    Bir kötülüğün içine düştüğümde düştüğümde değil bile isteye adım attığımda tanıdığım en temiz saf masum yüzler aklıma üşüşüyor ve o an oturup ağlayasım geliyor. Gerçekten ağlamak ama. İçimi çeke çeke hüngür hüngür ağlayasım geliyor. Onların temiz yüzleri gözümün önüne geldikçe pişmanlığım artıyor ve daha iyi bir insan olmak için tekrar kendime sözler veriyorum. Bu sözü de tutamıyorum.

    Kulun kendisiyle böyle kavga etmesi Allah’ın hoşuna gider, sürekli pişmanlık ve tevbe hali…

    Acılı bir kadının yüzünü okumaya kalkarsan ateşe dokunmayı bir uçurumdan yuvarlanmayı çoşkulu bir nehirde boğulmayı göze almışsın demektir.

    Kainatta her mesafe ölçülebiliyor ama birbirine uzak iki hayatın arasındaki mesafeyi ölçmenin imkanı yok.

    Çaresizlikten yapılan şeylerin masumiyetini sorgulamanın anlamı yok. Dünyanın en alçak şeylerinden birini yapsanız da çaresizliğin doğurduğu masumiyet bir iç sızısı olarak alttan da merhameti çağırır.

    Öldürmeye çalıştığım bir benliğim vardı ve bütün kişisel geçmişimi tekrar düşünmek zorunda kalacağımı bilmiyordum. Epeyce gerilere doğru gitmek zorunda kaldım; ellerimle tek tek boğduğum hatıralarıma. Talan edilmiş bir şehirde yürümek gibiydi. Bir tabuta girmek gibiydi. Bir mezar toprağını eşelemek gibi. Ölü bedenimi kurcalıyordum. Sıra annemin ölümüne gelince orada durdum. Orada her şey duruyor; zaman yol inanç fikir her şey.

    İnsan zaten dertli değildir, derdin kendisidir.

    ben seni bir kerecik görsem, yalnızca bir kerecik daha, seni görsem. anne. kafesinde deli gibi kanat çırpmaktan kanatları kan revan içinde kalmış bir kuş gibiyim. kendi tırnaklarıyla yüzünü paramparça eden bebekler gibi çaresiz, kimsesiz. evin yolunu kaybettim, evimizin yolunu, çocukluğumun, pencere önündeki çicek kokularının yolunu, bir türlü bulamıyorum. sokaklar birbirine benziyor, evler birbirine benziyor ve hiçbirini hatırlamıyorum. nerede olduğumu da. anne elimden tut. anne beni buradan al, götür; uzaklara, rüyalarında gördüğün yerlere götür,kendi çocukluğuna, senin beşiğine saklanalım, dedemin Mushaf muhafazasına saklanalım.

    anne ben âşık oldum, aşık oldum, aşktan oldum. bir parça nefes alabilseydim eğer vazgeçerdim. hiç olmamış gibi. şimdi geç kaldım. çok geç. dokundum, yandım, dokunanı yaktım, sen elini çekme üzerimden. aldığım her nefes içimi çürütüyor. bir de ilaçlar. artık çok ilaç içiyorum, çok, kızma. içine bir ateş parçası düşmüş sünger gibi için için yanıyorum, kül oluyorum.senin yüzüne bakmaya, senin toprağına bakmaya çok utanıyorum, bağışla. birinin peşinden gidiyorum ben, hiç durmuyor; durup arkasına dönüp göz ucuyla da olsun bir kez bakmıyor. artık nereye gideceğimi bilmiyorum anne. yol bitti, iz bitti, şarkı bitti, ilkbahar bitti, sayfalar bitti, şehit bitti, merhamet bitti. her şey bitti ve o yürümeye devam ediyor. arkasında ben. yoruldum. elleri titreyen bir cerrah, gözleri kör olmuşbir türbedar, felçli bir duvar ustası. burada, bu mezarlıkta, senin yanında yörende yatanlardan daha cansız, daha ölü. yoruldum. geri dönebilmek için küçük bir işaret beklerken sürekli, şimdi dönüşsüz kaldım. evsiz. muhtaç.

    Artık kimseler inanmayacak bir zamanlar bir kalbim olduğuna. Kimseler inanmayacak bir zamanlar bir yaranın hatırına gözlerimden kan akarcasına şahdamarım çatlayacakmışçasına sustuğuma. Bir ismim olduğuna. Yaşadığıma. Kimse inanmayacak, inanmasınlar olsun. Ben de inanmıyorum. Onlara onların inandıklarına kendime.

    Gerçek bende nefes darlığı yapıyor.

    Bir kadını sevmeye başladığınızda dünya gitgide tenhalaşıyor. Başka hayatların izleri tek tek silinmeye başlıyor; başkalarının sesleri, başkalarının ayak izleri, başkalarının hatıraları. Sonra sizden ve o kadından başkası kalmıyor. Öncesinde de hiç kimse yaşamamış gibi. Boşluktan doğmuş gibi. Sonra siz de yok oluyorsunuz ve sadece o kadın kalıyor. Aşk bir kadının bu dünyadaki yalnızlığıdır ona aşık olan adamın her şeyi ve nihayetinde kendisini, kadının varlığında yok etmesidir.Ben henüz yok olmamıştım .Şimdilik.

    Bilen söylemez söyleyen bilmez.

    Bir şey unutmuşum gibi geliyor, gidenlere hep öyle gelir; bir şey unutmuşlar gibi. Oysa zaten bir şey unutmak için gider insan, giderken bir şey unutmak sorun değil; insan çok daha büyük bir şeyi unutmak için gider. Geride kalanların ne anlamı olabilir mi?

    Önce düşünüp sonra karar vermek yerine, önce karar verip sonra düşünmek alışkanlığımdan kurtulamıyorum.

    İstanbul sadece fotoğraflarda yoksulların arkasında durur.

    Yaşamak insanın ömrü boyunca kaçmaya çalıştıklarına tek tek yakalanma tecrübesidir, bazılarından biraz daha uzun süre kaçabiliyoruz ama er ya da geç yakalanıyoruz, yaşlanmak artık kaçma teşebbüsünde bulunamayacak kadar yorulmak demektir.

    Yol insanın araf duygusunu en çok hissettiği yer sanırım; bir yerden bir yere giderken aslında hiçbir yerde olamamak halini yaşıyorum, iki mekan arasındaki hiçlik. İki hal arasındaki yokluk. İki menzil arasındaki zaman boşluğu..

    Bir adamın gidişiyle başlayan hiçbir hikaye geri dönüşle sona ermiyor. Gerçekten gidebilmek böyle olsa gerek.

    Ben de öyle düşünmüştüm, bir önceki gün geldi sonra aklıma. Eda’nın sarılma anı. Gülümsedim. İyi tarafından bakalım. Mutlu bir adamım ben.
  • 459 syf.
    ·10 günde·Beğendi·10/10
    Bundan yaklaşık 20 sene önce, henüz ortaokula giden bir öğrenciyken kitabı ilk okuduğum zaman dörtlemenin sonuna geldiğimde ağladığımı hatırlıyorum. Bunca zaman geçtikten sonra İnce Memed efsanesini tekrar okuduğumda o günkü hislerden çok da farklı düşünceler oluşmuyor yüreğimde. Terlemeye yeni başlayan bıyıklarımla birlikte hayata daha sağcı baktığım zamanlarda bile gördüğüm tek gerçek şuydu: Hayatta en temel olarak iki türlü insan vardır: İyi insan, kötü insan. Geri kalan her etiket her yafta eninde sonunda seni iyi ve kötüye götürmeli. Kadın-erkek, Sünni-Alevi, dindar-laik, sağcı-solcu, faşist-kominist... Bütün bu etiketler ve bütün sınıflandırmalar insanın hayata bakışına dair fikirler verir elbette ancak temel etiketi değiştirmez fikrimce, iyi-kötü ayrımı tüm diğer sınıflandırmaları barındırır içinde ve tam da bu nedenle insan karşısındakine bakınca önce iyi ve kötüye dair değerlendirmeyi yapmalıdır belki de. Diyeceksiniz ki Emin ne boş yapıyorsun hani kitap incelemesi nerede. İncelemenin kendisi zaten bu. İnce Memed bir eşkıya, bir kanun kaçağı ama o kadar masum, o kadar temiz, o kadar iyi. Onu dağa çıkaran toprak ağaları ise kanun karşısında (sözde) haklı ve haklılıklarına rağmen sadece kötüler. Şöyle bir gerçek var hayata siz hangi pencereden bakarsanız bakın, sizinle aynı pencereden bakmayan insanlar olacak ve bazıları hatta pek çoğu sizin aynı pencereden baktığınız insanlardan daha iyi, daha hoşgörülü insanlar olacak ve onlara sadece bir an şans verseniz onlara hayatınızı zenginleştirecek. İyi insanlarla olun hangi görüşü savunsalar hangi cinsiyete mensup olsalar, hangi tanrıya inansalar ve kendilerini hangi millete mensup hissetseler de o tek önemli gerçeği göz önüne alın, iyi ve kötü. İyilikler hep sizi bulsun...
  • 629 syf.
    ·13 günde·Beğendi·10/10
    Bundan yaklaşık 20 sene önce, henüz ortaokula giden bir öğrenciyken okuduğum zaman dörtlemenin sonuna geldiğimde ağladığımı hatırlıyorum. Bunca zaman geçtikten sonra İnce Memed efsanesini tekrar okuduğumda o günkü hislerden çok da farklı düşünceler oluşmuyor yüreğimde. Terlemeye yeni başlayan bıyıklarımla birlikte hayata daha sağcı baktığım zamanlarda bile gördüğüm tek gerçek, hayatta en temel olarak iki türlü insan vardır: İyi insan, kötü insan. Geri kalan her etiket her yafta eninde sonunda seni iyi ve kötüye götürmeli. Kadın-erkek, Sünni-Alevi, dindar-laik, sağcı-solcu, faşist-kominist... Bütün bu etiketler ve bütün sınıflandırmalar insanın hayata bakışına dair fikirler verir elbette ancak temel etiketi değiştirmez fikrimce, iyi-kötü ayrımı tüm diğer sınıflandırmaları barındırır içinde ve tam da bu nedenle insan karşısındakine bakınca önce iyi ve kötüye dair değerlendirmeyi yapmalıdır belki de. Diyeceksiniz ki Emin ne boş yapıyorsun hani kitap incelemesi nerede. İncelemenin kendisi zaten bu. İnce Memed bir eşkıya, bir kanun kaçağı ama o kadar masum, o kadar temiz, o kadar iyi. Onu dağa çıkaran toprak ağaları ise kanun karşısında (sözde) haklı ve haklılıklarına rağmen sadece kötüler. Şöyle bir gerçek var hayata siz hangi pencereden bakarsanız bakın, sizinle aynı pencereden bakmayan insanlar olacak ve bazıları hatta pek çoğu sizin aynı pencereden baktığınız insanlardan daha iyi, daha hoşgörülü insanlar olacak ve bir an şans verseniz onlara hayatınızı zenginleştirecek. İyi insanlarla olun hangi görüşü savunanlar hangi cinsiyete mensup olsalar, hangi tanrıya inansalar ve kendilerini hangi millete mensup hissetseler de o tek önemli gerçeği göz önüne alın, iyi ve kötü. İyilikler hep sizi bulsun...
  • 639 syf.
    ·13 günde·Beğendi·10/10
    Bundan yaklaşık 20 sene önce, henüz ortaokula giden bir öğrenciyken okuduğum zaman dörtlemenin sonuna geldiğimde ağladığımı hatırlıyorum. Bunca zaman geçtikten sonra İnce Memed efsanesini tekrar okuduğumda o günkü hislerden çok da farklı düşünceler oluşmuyor yüreğimde. Terlemeye yeni başlayan bıyıklarımla birlikte hayata daha sağcı baktığım zamanlarda bile gördüğüm tek gerçek, hayatta en temel olarak iki türlü insan vardır: İyi insan, kötü insan. Geri kalan her etiket her yafta eninde sonunda seni iyi ve kötüye götürmeli. Kadın-erkek, Sünni-Alevi, dindar-laik, sağcı-solcu, faşist-kominist... Bütün bu etiketler ve bütün sınıflandırmalar insanın hayata bakışına dair fikirler verir elbette ancak temel etiketi değiştirmez fikrimce, iyi-kötü ayrımı tüm diğer sınıflandırmaları barındırır içinde ve tam da bu nedenle insan karşısındakine bakınca önce iyi ve kötüye dair değerlendirmeyi yapmalıdır belki de. Diyeceksiniz ki Emin ne boş yapıyorsun hani kitap incelemesi nerede. İncelemenin kendisi zaten bu. İnce Memed bir eşkıya, bir kanun kaçağı ama o kadar masum, o kadar temiz, o kadar iyi. Onu dağa çıkaran toprak ağaları ise kanun karşısında (sözde) haklı ve haklılıklarına rağmen sadece kötüler. Şöyle bir gerçek var hayata siz hangi pencereden bakarsanız bakın, sizinle aynı pencereden bakmayan insanlar olacak ve bazıları hatta pek çoğu sizin aynı pencereden baktığınız insanlardan daha iyi, daha hoşgörülü insanlar olacak ve bir an şans verseniz onlara hayatınızı zenginleştirecek. İyi insanlarla olun hangi görüşü savunanlar hangi cinsiyete mensup olsalar, hangi tanrıya inansalar ve kendilerini hangi millete mensup hissetseler de o tek önemli gerçeği göz önüne alın, iyi ve kötü. İyilikler hep sizi bulsun...
  • 436 syf.
    ·4 günde·10/10
    Bundan yaklaşık 20 sene önce, henüz ortaokula giden bir öğrenciyken okuduğum zaman dörtlemenin sonuna geldiğimde ağladığımı hatırlıyorum. Bunca zaman geçtikten sonra İnce Memed efsanesini tekrar okuduğumda o günkü hislerden çok da farklı düşünceler oluşmuyor yüreğimde. Terlemeye yeni başlayan bıyıklarımla birlikte hayata daha sağcı baktığım zamanlarda bile gördüğüm tek gerçek, hayatta en temel olarak iki türlü insan vardır: İyi insan, kötü insan. Geri kalan her etiket her yafta eninde sonunda seni iyi ve kötüye götürmeli. Kadın-erkek, Sünni-Alevi, dindar-laik, sağcı-solcu, faşist-kominist... Bütün bu etiketler ve bütün sınıflandırmalar insanın hayata bakışına dair fikirler verir elbette ancak temel etiketi değiştirmez fikrimce, iyi-kötü ayrımı tüm diğer sınıflandırmaları barındırır içinde ve tam da bu nedenle insan karşısındakine bakınca önce iyi ve kötüye dair değerlendirmeyi yapmalıdır belki de. Diyeceksiniz ki Emin ne boş yapıyorsun hani kitap incelemesi nerede. İncelemenin kendisi zaten bu. İnce Memed bir eşkıya, bir kanun kaçağı ama o kadar masum, o kadar temiz, o kadar iyi. Onu dağa çıkaran toprak ağaları ise kanun karşısında (sözde) haklı ve haklılıklarına rağmen sadece kötüler. Şöyle bir gerçek var hayata siz hangi pencereden bakarsanız bakın, sizinle aynı pencereden bakmayan insanlar olacak ve bazıları hatta pek çoğu sizin aynı pencereden baktığınız insanlardan daha iyi, daha hoşgörülü insanlar olacak ve bir an şans verseniz onlara hayatınızı zenginleştirecek. İyi insanlarla olun hangi görüşü savunanlar hangi cinsiyete mensup olsalar, hangi tanrıya inansalar ve kendilerini hangi millete mensup hissetseler de o tek önemli gerçeği göz önüne alın, iyi ve kötü. İyilikler hep sizi bulsun...