Bu kitapta öyle yoğun bir var olma sancısı vardı ki, okurken sık sık kendimi Lenu’nun ya da Lila’nın kimlik arayışında buldum. Sürekli bir içsel mücadele, sürekli bir “ben kimim?” sorusu… Eğitimin
"Bana defalarca mahallenin bütün küçük çocuklarına düzenli olarak eğilmesi halinde bir kuşakta her şeyin değişeceğini, artık başarılı ve başarısızlar, iyiler ve kötüler diye bir ayrım olmayacağını söyledi."
"Hiçbir şeyin sonsuza dek sürmeyeceğini, şiirin bile olmadığını mı düşüyorsunuz yoksa?"
Ben de ekliyorum sonsuza dek sürmüyor da. Beni korkutan da bu.---Sürememesi--- Değişime açık olduğum kadar korkuyorum da. Hem merakla bekliyorum hem şüpheyle yaklaşıyorum ona...