“Diyor ya Âşık Veysel, ‘iki kapılı bir han’ diye? Ondan cereyan yapıyor bu hayat! Onun için üşüyorum hep.”
“Çılgınlık bu, diye düşündü. İnsanlık hızla ölüme koşuyordu. Önüne ne gelirse, yakıp yıkarak, öldürerek, cesetlerin üstüne basarak sonuna koşuyordu...”
ve isyan etmişti, annesine ve annesinin simgelediği her şeyeAlıntı
“Seni hep elinde kitap, ayağınla kardeşinin tahta beşiğini sallarken hatırlıyorum.”
“Tanrım! Ne yapmak istiyorlar bana bunlar? Bu durumda en iyisi canlı canlı mezara girmek! Mahvettim kendimi! Dilim düşmanım benim...”
