Heyecan mı bu? Geri mi geliyor? Yaşamak, bir noktadan sonra ne kadar yineleyici oluyor!
...Usancı, bezginliği bir an unutturan bir şey varsa, yaşama sokuverdiğimiz umuttur. Yaşama katabildiğimiz, katmağı becerebildiğimiz umuttur...
Hamaset zorbaların gölgesinde ürüyor. Her kahraman bir zorba matruşkasından çıkmış sanki. Şehir meydanlarında anıtsallaşan bütün şaşaalı sözler, o özgürlük söylevleri, şiir dizeleri falan, şehrin üstünü bulutlar gibi kaplayan zorbaların günbegün genleşen ruhlarını da yâd ediyor. Kahramanlığı öven bütün tabletlere yazılıyor kötülüğün yordamı. Sözgelimi Celâl’in düşmana teslim olmamak uğruna ailesini katledişi, bir destanda pekâlâ bir gurur güzellemesi olarak çıkabilir karşına. Celâl’in karısının dehşetle irileşen gözlerine duyduğun merhametle yapayalnız kalırsın.