gözlerin dram, oysa ağlatan benim
ben dilenci, sen sultan; sevgi dağıtan benim
sen ışık; ben karanlık ve aydınlatan benim
ben ölümüm; sen hayat; cana can katan benim
sabah sende oluyor; güneşi tutan benim
soran ben; sorulan sen; hüznü damıtan benim
öldüren ben; ölen sen; kabirde yatan benim
sen, sevda yüklü bulut; göklerimin sahibi
saklıyorum içimde seni bir tufan gibi
bu ağıdı öldüğün için söylemiyorum
sen ölmedin rüveyda
Karşılaşmamız kaderdi belki.
Ama çektiğimiz çiledir, bizi birbirimize yakınlaştıran o korkunç ümitsizlikler, büyük çarasizliklerdir.
Acılarımızı yitirmeyelim.
İstanbul / ocak - mart 1961