Serhat
@serhatfurkan
Reklam
Bazen yorulmaz insan kalabalıktan;
kalabalığın içinde kaybolmuş kendi sesinden yorulur.
Her şey bir gösteri gibi gelir gözüne:
samimiyet bir maske, ilgi bir görev, sözlerse yankısı olmayan boşlukta savrulan cümleler.
Bir noktadan sonra gülümsemek bile ağır gelir, çünkü o gülüş sende değil, senden beklenendedir.
Kaçmak istersin ama nereye gitsen yanında götürdüğün bir yorgunluk vardır.
Ve belki de fark edersin:
en gerçek sığınak, dış dünyanın değil, iç dünyanın sessizliğindedir.
Hiçbir sesin ulaşamadığı, hiçbir yüzün görünmediği yerde… sadece sen varsındır.
Ve o yeter.
Bazen insan, hayatın gürültüsünden değil, içindeki sessizlikten yorulur. Her şey çok fazla gelir: yüzlerdeki yapmacık gülüşler, sahte iyilikler, boş sözler… Sanki herkes bir rol oynuyor ve sen bu oyunun seyircisi değil, mecburi oyuncususun. İçin daralır, kaçacak yer ararsın ama kaçtığın her yer yine insanla doludur. Belki de en büyük huzur, hiçbir şey yapmadan, kimseyi dinlemeden, sadece kendinle kalabildiğin o kısa anlarda gizlidir.