Serhat Pelvanlar
@serhatpelvanlar
Karşımdaki Ben, Yaşama Dair Tavsiyeler, Kendimize Doğru Soruları Sormak, Söyle, Tekrar Et, İnan ve Kendilik Projesi isimli Kitapların Yazarı.
Şarkı ve Müzik Üreticisi.
Yazar
Uludağ Üniversitesi
Bursa
Bursa, 20 Eylül 1995
430 okur puanı
Haziran 2016 tarihinde katıldı
851.jpg){kind=small}
Sınırları Reddeden Adam
Sıradışı bir adamın efsanevi hayat hikayesi. Kendi seçtiği ve maruz kaldığı tonlarca acıyla zihnini nasırlaştırıp "Peki, ya mümkünse?" diyerek imkansız gibi görünen başarılar üzerine hayatını inşa eden bir karakter... Her bölümün sonunda direkt okura hitap eden kısımlar yer alsa da, kitap bütünüyle her birimizin hayatına olumlu katkılar sunan şahane bir eser. Sayfa sayısına aldanıp okumak konusunda çekimser kalanlar şimdiden pişman olabilirler.
Reklam
Güvensiz ve kıskanç insanların sayısının hiç de az olmadığı bir dünyada yaşıyoruz. Bu insanlardan bazıları en yakın arkadaşlarımız ve kan bağımızın olduğu akrabalarımız. Başarısızlık onları korkutur. Başarımız da aynı şekilde. Çünkü sınırlarımızı zorlayıp aştığımız ve bir zamanlar mümkün olabileceğini sandığımızdan daha fazlası olduğumuz zaman ışığımız onların kendi etraflarına ördüğü duvarları da aydınlatır. Işığın onların kendi hapishanelerinin, kendilerine koydukları sınırların dış çizgilerini görmelerini sağlar. Ama eğer gerçekten her zaman olduklarını düşündüğün gibi muhteşem insanlarsa kıskançlıkları evrimleşir ve çok geçmeden onların hayal gücü de sınırları aşar ve iyi yönde değişme sırası onlara geçer.
PEKİ, YA MÜMKÜNSE?
Sadece ilham ve motivasyonla harekete geçen insanlar o noktada pes ederler ve geri döndüklerinde hücreleri daha küçük ve prangaları daha sıkı gelir. Duvarlarının dışında kalmayı başaran az sayıdaki insan ise, en büyük hayranları olduğunu sandığı kişiler sağ olsun, daha da fazla acı ve şüpheyle karşı karşıya kalır. Üç aydan kısa sürede 48 kilo vermem gerektiği zaman konuştuğum herkes bunu yapmamın imkânsız olduğunu söyledi. “Çok şey bekleme,” dediler. Zayıf diyalogları sadece kendime dönük şüphemi besliyordu.
Ama seni yıkan muhtemelen dış ses olmayacak. Asıl önemli olan senin kendine ne söylediğin. En önemli konuşmaların, kendinle yapacakların olacak. Çünkü onlarla uyanır, onlarla dolaşır, yatağa onlarla girer ve önünde sonunda onlara göre hareket edersin. İyi de olsalar, kötü de olsalar bu böyledir.
Bizden en çok nefret eden ve şüphe duyan yine kendimiziz çünkü kendinden şüphe duymak hayatını iyi yönde değiştirmeye yönelik her türlü girişime verdiğin doğal bir tepkidir. Beynine şüphe tohumlarının ekilmesini önleyemezsin ama onu ve diğer bütün dış gevezelikleri, “Peki, ya mümkünse?” diye sorarak nötrleştirebilirsin.
“Peki, ya mümkünse?” muhteşemliğinden şüphe duyan ya da yolunda duran herkese verebileceğin enfes bir “defol git” tepkisidir. Olumsuzluğu susturur. Sahip olduğun her şeyi riske atmadan nelere muktedir olduğunu tam olarak bilemeyeceğini hatırlatır. İmkânsızın en azından biraz mümkün gelmesini sağlar. “Peki, ya mümkünse?” en karanlık iblislerini, en kötü anılarını sindirmek ve geçmişinin bir parçası olarak kabullenmek için bir güç ve izindir. Bunu yaparsan ve yaptığın zaman onları en cesur, en cüretkâr başarıyı zihninde canlandırmak ve kazanmak için bir yakıt olarak kullanabilirsin.
Bu dünyada var olmak için așağılanmayla, yıkılan hayallerle, üzüntüyle ve kayıpla başa çıkmalıyız. Doğanın gereği bu. Her hayat kendi kișiselleștirilmiş acı payıyla geliyor. Seni illa bulacak. Onu durduramazsın. Bunu biliyorsun.
Reklam