Yalçın

Yalçın
@serif341
Bazı kitapIarın son sayfaIarı bir arkadaşı kaybetmek gibi meseIa.
Gittiğim bütün yollar ona çıkıyordu ancak bunu ona söylemenin hiç sırası değildi.
Reklam
Çünkü insan, artık sevmediği birine kızgın olamazdı.
Annem, çatık kaşları ile yüzüme bakmaya devam ederken, “Kitap,” dedim titreyen sesimle. “Çok duygusaldı.
Elimdeki kitabı sayfasını kaybetmeden kenara bıraktım.
Böyle hissetme” dedim yatıştırıcı bir sesle. “Bu senin hatan değil. Herkese güvenmek, benim hatam.”
Reklam