öncelikle gazeteci sevgili adil harmanciya sonsuz tesekkurlerimi iletiyorum.
doğduğum memlekette, görülmeyen ve trajik bir yaşantıya konuk olmuş bir kadının yaşamından bahsediyor. "delirmiş bir toplumun delirttiği kadın"...
okudukça;
sokakta orda burda!
dilenen veyahut, sözde kendimizi akıllı zannedip deli diye hitap ettiğimiz insanları farkediyor ve görünenin ötesinde bizden daha güçlü daha akıllı insanlarin olduğunu yüzümüze yumruk atarcasına farkettiriyor.
acıki! sözde halkın canını namusunu korumakla mükellef olan devlettin,
üniformalı kana doymayan ve bir okadar sapık bireyler olduğunu yansıtıyor,
daha ötesi; içinde olduğum beraberce yaşadağım toplumun, sözde dindarları sözde imam, şeyhleri
devletin bu iğrenç yaptırımlarına ortak olduklarını ve bugünümüze kadar halen devam ettiklerinden bahsediyor.
ki! bilincinden olduğumuz durumlardır, lakin harmancının bunu direkten ifade edip bütün her yere anlatıp yazıya dökmesi takdir edilir bir cesarettir.
Reklam
kitabı okurken binbir soru ve cevapla karşılaştım. doğrusu bunu daha önceleri okusaydım ne yaşardım ne anlardım bilemem, ama bugün akranı olduğum bazı duygularla yaşamaya daha körleştim.
empatinin bu denli güçlü olması, bir sayfadan sonra
sokaklar, soluduğum hava, olduğum umutlarım, çocuklar daha doğrusu yaşamak... bir garipleştim, her şey ilkmiş gibi, "yeniden yenidenmişim gibi"...
lakin körlerin içindeyim, ve görmek ölüm kokuyor...
bazı kesimleri keyif versede bazı kesimleri berbattan öteydi.
konu olarak yazarın gayesine anlam verebildim, lakin küstahlığı diz boyuydu.
samimî olmayan bir kaç kitaptan biri oldu benim için..
