Ne kötü bir davranış. Bu annenin çocukları arasında bir kıyas yapması olabilir, çocukların annesini başka annelerle kıyaslaması olabilir ve öğretmenin öğrencileri kıyaslaması olabilir. Her bakış da sinir bozucu ama genellikle bu ahlâk hep çocuklara karşı yapılıyor ve o çocuğun özgüveni, gururu hepsi yerle bir oluyor. Ama "O çocuktur, gururu mu varmış? Böyle akıllanacak" gibi çok bilmiş, laubali cümleler kuruluyor.
Çocuklar da bir kalp taşıyor! Hemde bu kalp çok küçük çok narin ve içinde hiç bir kötülük olmayan bir kalp...
Zeze'nin dediği gibi: "Çocuk yüreği unutur ama affetmez.."
Gecenin sessizliği gibi kalbe iyi gelen ne vardır?
İnsan kalır kendiyle baş başa,
sesini duyan tek Rabbi vardır.
Bir gün önce gece otururken içimden şiir yazma isteği geldi. Ama daha önce hiç yazmadım ya da böyle bir yeteneğimin olduğunu düşünmüyordum.
Sonra “Neden bu alanda iyi olmak için kendimi geliştirmeyeyim ki?” dedim.
O şekilde küçük bir adım attım. O anda yazdığımı burada paylaşmak istiyorum. İyi mi kötü mü bilmiyorum, bu yüzden yorum ve tavsiye bekliyorum.
Şeyhu'l-İslam İbn Teymiyye (r.h) şöyle der:
"Nefis ve ameller, onları bozan şeyler ortadan kaldırılmadıkça tezkiye olmaz. Kişi, şirki terk etmedikçe de nefsini tezkiye etmiş olmaz."
Bazen canım sıkkın olur ve günlerce ağzımı açmam. Böyle olduğunda sakın somurttuğumu düşünmeyin. Yalnızca beni yalnız bırakın, kısa süre sonra kendime gelirim.
~Sherlock Holmes