"kan revan içinde yumrukların duvarla buluşmasını çığlıklarla dolu bir sükunetle resmediyorsun
sonrasında elinde sadece kan kırmızısı bir tablo kalıyor
zorlayamayınca da zorla yamıyorsun yaralarını
sevinemiyorsun, üzülemiyorsun ve hatta öfkelenemiyorsun hiçbir şeye
artık hayatın karakalem resimlerinde renk aramakla geçiyor
denizin sonsuzluğu bile lime lime ediyor içindeki dürtüleri
yok olmaya mahkum ediliyorsun
ve yok oluyorsun"