Sevde
@sevdenium
6 Ağustos
17 okur puanı
Mayıs 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Bak Momo,” derdi, “ne oluyor, biliyor musun? Bazen önüme upuzun bir cadde çıkıyor. Öyle uzun ki insan bunun sonu gelmez sanıyor.”
Beppo bu kadarcık laftan sonra bile önüne bakarak bir süre susar, sonra devam ederdi: “O zaman acele etmeye başlıyorsun. Gittikçe daha çok acele ediyor insan. Her önüne baktığında yolun hiç de kısalmamış olduğunu fark ediyorsun. Daha hızlı ve daha gayretli çalışıyorsun; sonunda nefesin kesilip güçsüz kalıyorsun. Ve cadde hâlâ upuzun bir şekilde seni bekliyor.”
Susup biraz daha düşündükten sonra sürdürdü konuşmasını: “İnsan caddenin tamamına bakıp hemen bir karara varmamalı. Her zaman adım adım ilerlemeli. Sürekli bir adım sonrasını düşünmeli, bir adım, sonra derin bir nefes, sonra bir süpürge. İşte o zaman hayat zevkli olur. Önemli olan işini iyi yapmaktır. Öyle de olmalı.”
Uzun bir süre susup yeniden konuşmaya başladı: “Bir de bakarsın ki adım adım bütün yolu bitirmişsin. Nasıl olduğunu anlamadan ve yorulmadan.”
Başını önüne eğip sözünü noktaladı: “Önemli olan da budur.”
Normal dünya zorba bir yer, yabancı maddeler derhal sorgusuz yok edilir. Makul olmayan insanların mutlaka icabına bakılır.
“Yaşım ilerledikçe, daha ilerledikçe, pek çok şey yaşayacağım ve tekrar tekrar sert kayalara çarpacağım. Tekrar tekrar acı çekeceğim ve tekrar tekrar yeniden ayaklarımın üzerinde duracağım. Yenilmeyeceğim. Benliğimin yok olmasına izin vermeyeceğim.”
“Hayat çok zor olabilir,” dedim etkilenmiş bir halde. Evet. Ama insan hiç gerçek üzüntü yaşamamışsa, hayatın içinde bulunduğu yerin kıymetini bilmeden, gerçek mutluluğun ne olduğunu anlamadan yaşlanır.”
“Dünyanın zamanı vardı. Başka gecelerin, başka sabahların sonsuz tekrarında içinde bulunduğum bu an bile bir rüya olabilirdi.”