Neden insanlar beni zorla bir şeyler yapmaya zorluyordu, anlamıyordum. Ben filmlerim, kitaplarım ve kalemlerimle gayet mutluydum. Sürekli asosyal gözüyle bakıldığının pek tabii farkındaydım. Ama herkes gibi değildim işte. Onlar beni asosyal olarak görseler de, aslında benim dünyam onlarınkinden daha genişti.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bunca zaman benim için mi yer ettin beynimde? Küçük kızının kaygısıyla, rahat uyuyamadın mı kabrinde? Seni rahat bırakmadım, değil mi baba? Bencilce sürekli seninle konuşarak, senden yardım dilenerek huzur vermedim sana... Bu gelişin, vedaydı biliyorum. Vedaları sevmem ben biliyorsun. Bu veda değil, edebiyete uyanana kadar, güzel bir rüyaya dalmak aslında. Kabuslar son buldu baba. Şimdi güzelce uyuma vakti, uyanmanın telaşını unutmadan. Allah'a emanetsin baba... Yerin hep sol yanımda. Sen güzel Uyan, ben güzel uyuyayım...
Ey kirli sakallı, tatlı dilli, devrimci adam. Nasıl bir kalbe sahipsin sen? Söyle hadi, bu narin tavır, nasıl tutunuyor o cesede. Vallahi de billahi, sende, kadınların ağlamadığı bir ülke görüyorum. Yoksa sen? Çocukların açlıktan ölmediği bir dünya mı biliyorsun?
Beni de götürsene oraya...