Hepimiz bir dereceye kadar başkaları için ‘rol yaptığımız' halde, erken yaşlarda ihmal edilmiş kişilerin maskesi daha kolay düşüyor. Daha yüksek bilişsel bir seviyede, anne de kızı da çok iyi insanlar. Ahlaki kuralları ve güçlü bir inanç sistemini korkularını ve arzularını dizginlemek için kullanmayı öğrendiler. Ancak beyinlerinin ilişkisel ve sosyal iletişim sistemlerinde, başkalarıyla olan duygusal bağlarının kaynağında, erken çocukluklarının kesintiye uğramış ilgi ve bakımının gölgeleri hâlâ duruyor. Bizleri gelişimsel deyimlerimizin doğası ve zamanlaması şekillendirir. O yüzden ileriki yaşlarda yabancı bir dil öğrenen insanlar gibi, Virginia ve Laura sevgi dilini asla aksansız konuşamayacaklar.
Ateş ısıtabilir veya yakıp yok edebilir, su susuzluğu giderebilir veya boğabilir, rüzgar okşayabilir ya da kesebilir. İnsan ilişkileri de böyledir: Birbirimizi hem yaratabilir ve yok edebilir, hem besleyebilir ve dehşet içinde bırakabilir, hem de travma yaşatabilir ve iyileştirebiliriz.
Şu an, çoğu bizi mutlu bile etmeyen şeyler satın almak için deliler gibi çalıştığımızda refah içinde olduğumuzu düşünüyoruz. Refahı çocuklarımızla zaman geçirme fırsatı, doğayla iç içe olmak, uyku uyumak, rüya görmek ya da güvenli iş olarak yeniden tanımlayabileceğimizi söylüyor Jason. Çoğu insan hızlı bir hayat değil, iyi bir hayat istiyor. Ölüm döşeğinde kimse ekonomik büyümeye yaptığı katkıları düşünüyor değil.