Durunca tren bir istasyonda
Dudakları çatlamış, ateşli, hasta bir istasyonda
Dünyanın bütün elma satıcılarına bakıp
Bakıp da her şeyi ilk defa tanıyormuş gibi
Uzanıp pencerelerden sarkık gerdanlarıyla
Tutarak parmaklarıyla yalancı
Ve ucuzundan bir kolyeyi
Acaba görmesek mi
Bir treni ve dünyada tren olan her şeyi.
İnsan ağlayınca ağlama sebebi çözüme kavuşsun istiyor ne o çözüme kavuşuyor ne de yakasında bir gül ile Peygamber. Aciz olduğumuz anlarda beklentilerimiz arşa çıkıyor.