Anlamaya çalışmak için geldiğimiz şu dünyayı, anlaşılmaz hale getirmek için ne çok şey yapıyoruz. İyi giden ne çok şeyi bozuyor, ne çok şeyin ayarlarıyla oynuyoruz. Neden böyleyiz biz? Neden insanı dengede tutan her şeyin tekerine çomak sokuyoruz? Biz neden kendimiz olmaktan, kendimizde kalmaktan bu kadar korkuyoruz? Neden kendi tabiatında akıp giden şeyleri değişmeye, başkalaşmaya zorluyoruz? Neden alemdeki bütünlüğün ahenkli bir parçası olmak bize bu kadar zor geliyor, neden mutluluğu hep ayırmakta, ayrılmakta, ayrışmakta arıyoruz? Neden kalbimizle aramıza bu kadar çok, bu kadar aşılmaz engeller koyuyoruz? Neden hayatı bu kadar hoyratça ve acımasızca hırpalıyoruz? Biz neden dokunduğumuz her şeyin canını acıtıyoruz? Neden sürekli kendimizi yaralıyor ve yaralarımızdan kaçıyoruz?
Gökhan Özcan