Evindar Abiç
@shadowgallery
Лучше общаться с хорошей книгой, чем с пустым человеком.
Psikolojik danışmanlık
Lisans
27 Ocak
74 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hevesle başladığım bir kitaptı ama bir türlü ilerleyemedim. Kitapla, Burçak'la bağ kuramadım (henüz kitabın başlarındayım) bu yüzden yarım bırakıyorum. İlerleyen zamanlarda kitabı tekrar okumak dileğiyle 
Burçak Çerezcioğlu 
Mavi Saçlı Kız
“ Çiçeğim kısa ömürlü. Ve kendini koruyabilmek için sadece dört tanecik dikeni var. Ben de onu gezegenimde tek başına bıraktım.”
.
.
~ Küçük Prens/Antoine de Saint-Exupéry
Feminizmin toplumsal olarak erkek düşmanı, öfkeli, taş kalpli kadınların oluşturduğu bir hareket olarak gösteriliyor olması birçok insanı feminizmden uzaklaştırıyor. Feminizmin sadece erkek karşıtlığı olarak algılandığı bir toplumda toplumsal cinsiyet eşitliğini sağlamak oldukça zor. Feminizmin cinsiyetçiliği, cinsiyet şiddetini ve baskıyı minimize etmeye çalışan bir harekettir yani erkekleri de kapsar. Feminizmin erkeklerden nefret etmekle ve onlara her durumda karşı çıkmakla ilgisi yoktur.
Küçüklükten beri eşitlikçi bir şekilde yetişmiş olsaydık çok daha sağlıklı bir toplum olabilirdik. Ama böyle bir toplumda doğmamış olsak da böyle bir toplum yaratmak bizim elimizde...
Kitapta da defalarca vurguladığı üzere; "Feminizm sadece kadınlar için değil herkes içindir."
Belki de bu kitapla aklınızdaki soru işaretlerinden ve bazı normlardan kurtulacaksınız… Bir bakmışsınız siz de bizim süpürgeye atlayıvermişsiniz ;)
Solanas deyince meşru müdafaayla kocalarını ya da tacizcilerini öldüren kadınları anmadan geçmek mümkün değil. Erkek Doğrama Cemiyeti, aka SCUM mizahtır belki ama eril şiddetten kurtuluşu vadeder. İktidarın, kurumların, toplumun desteğini alan erkeklerin işlediği kadın cinayetlerinin yanında kadınların eril şiddet karşısında meşru müdafaa haklarını kullanmasının marjinal kabul edildiği bir sitemde eril şiddetten kurtuluşu erile karşı şiddette bulan Solanas’ın deli ilan edilmesi de hiç şaşırtıcı değil.
Yine de Manifesto şiddete karşı şiddet olarak görülmemeli. Manifestoyu okurken ister istemez kadınlar olarak hepimizin içindeki, yanlış bir hayatı yaşamaya çalışmanın ve direnmenin haklı öfkesi patlayacaktır. Bence bu performatif bir okuma olmalı ve okuyan kadın yüzleştiği öfkesine sahip çıkmalı. Amaç şiddetin meşrulaşması değil, anlaşılması olmalı. Erkekler içinse insanlık durumunun eril merkezli yorumlarının tek yönlülüğünün ve saçmalığını görmek bakımından aydınlatıcı bir deneyim olabilir.
Elbette erkekleri doğrama cemiyeti manifestosunu uygulamak falan gerekmiyor ama anlamak son derece önemli.
