Eskiden bırakamazdım: başladığım bir kitabı mutlaka bitirirdim. Günlerce, haftalarca sürse de, inat eder bitirirdim. Fakat günün birinde bunun bir işkence olduğunu fark ettim. Şimdi rahatım. Elli yüz sayfa okuyorum: Sarmadı mı? Geç. Yüz sayfada sarmayan ne zaman saracak? Artık her şeyden kolay vazgeçiyorum zaten.
İnsan kendi yazgısına -bir noktaya kadar da olsa- bir kitapta rastlayınca biraz rahatlıyor: yalnız değilsin, yalnız değilsin. Bu olanlar sadece sana olmadı.