şüheda

şüheda
@shdd
Eskiden bırakamazdım: başladığım bir kitabı mutlaka bitirirdim. Günlerce, haftalarca sürse de, inat eder bitirirdim. Fakat günün birinde bunun bir işkence olduğunu fark ettim. Şimdi rahatım. Elli yüz sayfa okuyorum: Sarmadı mı? Geç. Yüz sayfada sarmayan ne zaman saracak? Artık her şeyden kolay vazgeçiyorum zaten.
Reklam
Karşımızdakinin söylediklerini değil, ondan söylemesini beklediklerimizi duyarız. Zaman zaman meydana gelen yanlış anlamaların sebebi de budur belki.
anlamlı bir hayat sürdün mü ki anlamlı bir ölümün olsun?
Sonuçta hepimiz ölüyoruz nasıl olsa. Bu dehşetli bir hakikattir bayım. Şu veya bu şekilde hepimiz ölüyoruz. Önemli olan bir amaç için yaşamaktır.
İnsan kendi yazgısına -bir noktaya kadar da olsa- bir kitapta rastlayınca biraz rahatlıyor: yalnız değilsin, yalnız değilsin. Bu olanlar sadece sana olmadı.
Reklam