yarali oldugumu sanirdim.
yanilmistim.
asil yarali olan, gece'ydi.
herkesin unuttugu, yok saydigi, benim bile vazgectigim kucuk kiz bu hikayenin en buyuk kurbaniydi.
“peki, hayal kurmali ve mucizelere inanmaliyim.”
ic gecirerek mirildandigimda omuzlarimi dusurdum.
“ama bu cok zor.”
“niye?”
“cunku gerceklik seni bir yere kadar uzebilir ama hayalperestlik her daim canini yakar.”