Bir zamanlar uğruna dünyayı karşına alabileceğin insan, yabancılaşıyor sana.
Adım adım uzaklaşıyorsun.
Kör olsa, yatalak olsa, bacaklarını kaybetse vazgeçemeyeceğin insanın buna hiç değmediğini fark ediyorsun.
Bir an geliyor bir şeyler kırılıyor içinde.
Bir şeyler dökülüyor.
Sonra ne oluyor bilmiyor musun ?
Ölmeye gidiyoruz diyerek ellerini tutsa, tereddütsüz gideceğin bu insanı hayretle izliyorsun.
Usul usul ağlıyorsun bir yerlerde, gidişine değil onu hak etmeyişine.
Bir an geliyor, dayanamıyorsun.
İpler kopuyor en sağlam yerinden.
En güvendiğin kişinin bıcak izi kalıyor sırtında.
Kelimelerle anlatılamayacak kadar sarsılıyor hayallerin.
Yıkılıyorsun.
Oysa biraz umudun olsa, cinayet işlerdin uğruna.
Bu kadar çok düşmüş olmasaydın, daha güçlü kalkardın ayağa.
Biliyorsun...
Çare yok, ve de en çok buna yanıyorsun. 😔