Bazı hislerin bazen bu kadar acımasız oluşunu ne yaparsa yapsın halledemiyor insan . Ve ne yaparsa yapsın bazen tarif edemiyor içindeki o lirik ,kekremsi, soğuk hissi.
Bir hastane koridorunun soğukluğunu iliklerine kadar hissetmemiş herkes hüznün baki olduğuna inanır ama değildir. Özlediği insanı rüyasında görmekten başka çaresi olmayanlar bilir,hayat çok da ciddiye alınacak bir yer değildir ve bazı uyanışlar özlem doludur, hıçkırarak ağlatır.
Her erteleyis hayat boyu devam edecek bir vicdan yükü olabilir.Gecikmis af dileme, söylemek için geç kalınan bir sevgi sözcüğü,o arasin ben haklıyimlar... Bir gün ciğere saplanıp ölene kadar orda varolacak bir hançere dönüşebilir. Vakit varken,tam da şu an . Ölüm gelmeden!