Şifa Çetin
@sifacetin
29 Aralık 1998
8 okur puanı
Temmuz 2025 tarihinde katıldı
Bu kitabı tam 2 sene önce okudum ve şunu çok iyi anladım; yıllar geçse de bazı karakterler unutulmuyor. Özellikle Necdet ile Müzehher’e duyduğum üzüntü ve Meliha’ya duyduğum öfke.
Bu kitabın yeri
Bittiğinde insan, istemsizce gökyüzüne bakıp “Acaba koyun çiçeği yedi mi, yemedi mi?” diye sorarken buluyor kendini.
Yer yer güldüren, bütünüyle düşündüren; çok tatlı ve anlamlı bir hikâyeydi.
Biliyoruz ki asıl güzellik, göze görünmeyen şeylerde gizlidir. Ve umarım hepimiz, asıl önemli olanın güle verdiğimiz emek olduğunu hiç unutmadan yaşarız.
Masumiyet Müzesi, uzun süredir okumak istediğim kitaplardan biriydi. Bu yüzden büyük bir hevesle başladım ama bu kadar etik açıdan zorlayacağını açıkçası düşünmemiştim. Yaş farkı, aldatma, yoğun
Yalnızca bir günah vardır, tek bir günah. O da hırsızlıktır. Onun dışındaki bütün günahlar, hırsızlığın bir çeşitlemesidir. Bir insani öldürdüğün zaman, bir yaşamı çalmış olursun. Karısının elinden bir kocayı, çocuklarından bir babayı almış olursun. Yalan söylediğinde, birinin gerçeğe ulaşma hakkını çalarsın. Hile yaptığın, birini aldattığın
zaman doğruluğu, haklılığı çalmış olursun.
Onunla ilgili bir şeyi görmeni istedim. Gerçek cesaretin ne olduğunu, cesaretin bir insanın eline bir silah alması anlamına gelmediğini görmeni istedim. Daha başlamadan yenilecegini bildiğin halde başlamak ve ne olursa olsun sonuna kadar devam etmek demektir cesaret. Nadiren olsa da bazen kazanırsın.
