Rüveyda seziyorum, tahammülün kalmadı
Ama dur boşaltayım bütün çığlıklarımı
Asırlardır köhne barınaklarda
Küflenen çürüyen çığlıklarımı
At vuruldu, içim paramparça Rüveyda
Gölgelerin ardına sakladım ruhumu
Sen orda kayıtsızca gülümsüyor gibisin
Ben burda damla damla eriyip akıyorum
Yine de çiğnetemem kimseye gururumu
İstenmediğim yeri sessizce terk ederim
Hatıra kalsın diye bırakır da ruhumu
Mahzun bir derviş gibi boyun büker giderim