Bir uygarlığın yok olması bir insanın ölmesi gibi değildir. Uygarlık yok olduğunun farkına varamaz. Adeta varoluş sürecinin devasa parmağı bu uygarlığın tepesine bastırır, iyiler -yok olmak üzere olan bir uygarlıkta mutlaka birkaç. İyi kişi olacaktır- ve kötüler hepsi birden yok olup gideceklerdir. O birkaç iyi insan belki de nefes alışverişlerinin hızlandığını hissetmiş olabilirler. Belki veda mektuplarını bile yazmış olabilirler ama onlarınacı çığlıklarını ölümle gelen cenaze müziğiyle karşılaştırılınca güçlü sonbahar rüzgarlarına karşı durmaya çalışan birkaç ağustos böceğinden başka bir şey değildir.
Reklam
Kedi Ülkesi’nin insanları, insanlıklarını kaybetmiştir. İşte bu nedenle başkalarının onlarla dalga geçmesine şaşmamak gerek.
Yabancıları kendi insanlarına saldırtmayı, tercih etmişlerdi. Bunlar kimin hatasıydı peki?
Bu gri dünyada çırılçıplaktım. Sanki hiçbir endişem ve kaygım yoktu, bu dünyadaki en özgür insan bendim.
Böyle zamanlarda en komik düşünceler bile insanı anlatabilir: yalnızlığa dayanmak, acıya dayanmaktan zordur.
Reklam