Yaşamın kendisi olmaktır. Yaşam biziz. Sürekli gelişen aynı yaşam. Birbirimize ihtiyacımız var. Buraya birbirimiz için geldik. Yaşamın amacı yaşamaktır. Hayatı bütünüyle yaşamak. Birbirimize iyi bakmak zorundayız. Kendimizi gerçekten derin bir yalnızlık içinde hissettiğimiz an, aramızdaki bu bağlantıyı hatırlamak için bir şeyler yapmamız gereken andır.
Karl'ın varsayımına göre sanat, müzik ve gelmiş geçmiş her şey aslında kendi içimizdeydi. Bir şarkının ya da heykelin iyi olmasının nedeni bizim içimizdeki bir şeye hitap edebilmesiydi.
En umutsuz olduğumuz an, çoğu zaman gerçeği gördüğümüz andır.Her şey kötü gittiğinde, değişimin gerçekleşebilmesi için dibe vurmamız gerekir. Çıkış yolunu bulabilmek için bazen kendimizi tuzağa düşmüş gibi hissetmemiz gerekir. Kendimizle güpegündüz, ferah bir ortamda yüzleşemeyiz.
Hayattaki sınavımız da bu değil mi? Yaşanmışlıkları yok etmeden yola devam edebilmek. Kendimizi yok etmeden nelerden vazgeçmemiz, nelere sıkı sıkı tutunmamız gerektiğini görebilmek.
Bazen dünyada olanlara bakıyorum da, tür olarak yok oluşa doğru gittiğimizi görüyorum. Önceden programlanmış gibi. İnsan olmaktan, dünya için hiçbir şey yapamayan ufacık bir nokta olmaktan bıktım usandım. Her şey imkânsız geliyor.