Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor.
Her şeye rağmen bazen inandığım bir şey var: Şayet mutluluktan ölünüyorsa, Bu benim başıma gelmeli! Ve ölüme mahkum olan biri mutluluk sayesinde hayatta kalacaksa, o halde ben yaşayacağım.
Bir göğüs kafesinin nefes alıp vermek için böylesine genişleyebilmesi ve tekrar büzüşebilmesi, insanın nasıl olup da senden ayrı kalabildiği anlaşılır gibi değil…