Umut

Aklımdan geçmiyorsun artık ne tesadüf yıldızlar kayıyor penceremin dipsiz uçurumlarından gülüyorum bir şeylerin boşluğu doluyken dökülüyor hatıralar avuçlarımdan hiç bir şiir yazmıyor ki seni onların da hükmü silindi duvarlarımdan bu gece aklımdan geçmeyen sokaklardayım kayboluyorum sonra ıssız bir sis sarıyor ruhumu kaçmak istiyorum uzaklardan korkuya haykıran bir gece ve ben koşuyorum korku dolu sokaklarımda Bu gece öylece geçmiştim sadece ve ben yüzümü dönmüştüm sana
Edebiyat
Karanlık hiç bu kadar sen olmadı hiç kokun dolmadı ciğerlerime ve ben senle bu kadar dolmadım inanmazsın belki ama gece karanlık yağmurlarını al üstümden anıların kokmasın artık ceketimde.... odamda bir sonsuzluğun gölgesiyim inanmazsın inanma hiç inanmadığın gibi mevsimler düşüyor yerlere yer çekimine kapılmış yalnızlığım düşüyorum yerin dibine sensiz birine ....
İnsan ve Duygular
Yanılgılar içerisinde cehenneminin kıyısındayım hatıraların yakıyor ruhumu ve her düşen kıvılcımın avuçlarımda sönen anılarımız gibi ısıtmaya yetmiyor uzaklığımız Sen hangi yanılgıların kıyısındasın belki hayat denilen yarının kucağında kayboluyorsun ya ben hangi sokakların en dipsiz hatıralarında hangi sonbaharın sevgiyle dolan dünlerinde ve biraz daha tükeniyor geceler,uykular sonra sabahlar işte Bugün çok mu sevdim seni bilmiyorum
İnsan ve Duygular
Sessiz sedasız haykırışların gelir aklıma gülerim gülümsemem senden öte olmadı benim nede çok sevmiştim seni gökyüzüne dokunup sarılamamaktı tek gerçeğim Bulutlarım vardı benim kendi haline dökülen yağmurlarım güneşi vadeden bir yıldıza nasılda inandı bilmem ki gözlerim Sevdalarım vardı benim su götürmez hayallerim bir çırpıda kaybolan umuda giden gemilerim Hangi yangına buhar oldu bilmem ki !
İnsan ve Duygular
Ne derin düşüyor bu gece saatler içime. Çınlıyor ruhum,kaybolup gidiyor mevsimler... bir bir gözümden geçmiyor saatler ... bozuk bir kalbe şimdi esirim.
İnsan ve Duygular