"Hemen şimdi yapacağım.” Belki de nezaket kotasından biraz daha kalmıştır.
Gwyn değişikliği fark etmişti. “Acımana ihtiyacım yok.”
“Acıma değildi.”
“Neredeyse iki yıldır buradayım, ancak başkalarından, birinin neden burada olduğumu hatırladığını ve davranışlarım değiştirdiğini anlayamayacak kadar kopuk değilim. Şımartılmaya ihtiyacım yok. Sadece insan gibi konuşulsun yeter.”
Nesta, “Çoğu insanla konuşma şeklimden hoşlanacağından şüpheliyim,” dedi.
Gwyn homurdandı. “Dene beni.”
Nesta, çatık kaşlarının altından ona tekrar baktı. “Siktir git gözümün önünden."
Gwyn sırıttı, dişlerinin çoğunu gösteren ve gözlerini Nesta’nın hiç bilmediği bir şekilde parlatan geniş ve parlak bir şey haline getirdi. “Ah, çok iyisin.” Gwyn yığınlara geri döndü. “Gerçekten iyi.” Karanlığın içinde kayboldu.
Nesta, her şeyi hayal edip etmemiş olduğunu merak ederek uzun bir süre ona baktı. Bir günde iki dostça konuşma. Böyle bir şeyin en son ne zaman olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu.
Panilemekle meşguldüm çünkü şimdi kafamın içi NEDEN BENlerle dolmuştu. En sonunda halıda yoga yapmakta olan Bayan V'ye dönüp sordum.
"Çünkü sen dünyada daha kolay hareket edebilen çoğu insandan daha akıllı, daha cesur, daha düşünceli, daha çok fikre sahip ve daha meraklısın. " Kollarını kavuşturdu, dudaklarını büzdü, bana şöyle bir baktı. "Ve çoğu insan engelleri olan başka insanlar için hayatı nasıl kolaylaştırabileceğini bilememesi gibi. "
Bir yolu görürüz (aslında gördüğümüzü sanırız, bize bir yol gösterilmiştir) yürümeye başlarız (adım atacak gücün, iradenin bize ait olduğunu zannederiz, yürümemiz gerekmektedir). Hep böyledir. Şimdi bile.
Şimdi düşündüğümde onu çok güzel buluyorum.Bir kimseyi nasıl düşündüğünüze göre değişir her şey.
Hayata farklı yerden baktığım doğrudur.
Hayat tecrübelerimle şu yargıya vardım ki, başkalarıyla benim aramda korkunç bir uçurum var, anladım, elden geldiğince susmam gerek, elden geldiğince düşüncelerimi kendime saklamalıyım. Ve şimdi yazmaya karar vermişsem, bunun tek nedeni, kendimi gölgeme tanıtmak isteğidir.
Aristo, Fizik'inde "şimdi" dediği tek tek anlar ile Zaman arasında ayırım yapar. Tek tek anlar, tıpkı Aristo'nun atomları gibi bölünmez, parçalanmaz şeylerdir. Zaman ise, bu bölünmez anları birleştiren çizgidir. Zaman'ı, şimdileri birleştiren, çizgiyi, Tarık Bey'in "unut" öğüdüne rağmen ne kadar gayret etsek de, aptallar ve hafızasızlar hariç kimse bütünüyle unutamaz. Hepimizin yaptığı gibi mutlu olmaya ve Zaman'ı unutmaya çalışabilir ancak insan.
