• 168 syf.
    ·9/10
    Sarsiıci! Ani turunde yazilmis ve yazarin kendi hayatindan kesitler sunulan bir kitap. İcten ve direkt sunuyir hayatini size. Hatta oyle direkt ki kendi cinsel tercih hesaplasmasini daha dogrusu sorgulamasini bile yazmis. Cesur ! Kesinlikle cesurca. Rahim ca sonrasi degisen hayati ile baslayan ve gecmis ve simdiki anda kesiyler olan guze bir kitap. Daha once İnci Aral in 'unutmak' adli kitabini okuyanlar zaten bir cok konuya hakim olacaktir. Sonrasinda u kitabi okumak daha mantikli. İlk evliligi sonrasi sureci unutmak kitabindan bildigim icin bu kitapta beni en cok etkileyen olay eski esinin evini esi oldukten cok sonra cocuklariyla beraber toplamaya gittiginde kendi ceyizinden kalan esyalarin ve kocasina ordugu gri kazagin hala durmasi. İcimde bir seyler oturdu. Hayat cok kisa ve bir zamanlar genc simdi ise orta yasli olabiliyorsun. O gunlerimi dusundum ve yalniz oldugumu dusundugumde uzuntu kapladi. Evli ve mutlu biri olarak, inci Aral i dusunup mutsuz evlilikler yarim kalmisliklari olan yazari dusunup empati yaptim. Bu yuzden icime bir seyler oturdu.
  • "Şimdiki evlilikler de bir tür kapana kısılmadan başka nedir ki?”
  • 80 syf.
    ·3/10
    Kitapla ilgili satın almadan önce internette görmediğim bir ayrıntıyı paylaşayım önce, kitap üç bölümden oluşuyor. Önce yazarın felsefesi anlatılıyor ama uzunca sonra aşkın metafiziği en sonda yazardan hayat, ölüm, sanat, ahlak üzerine seçmeler(bazıları gayet güzel) var.Yani zaten kısa olan kitabın sadece bir bölümünde aşkın metafiziği anlatılıyor. Şimdi kitabı inceleyebilirim.

    Aşk evliliklerinin, bireyin değil toplumun kazancı olduğunu, bireylerin kendi mutlulukları için evlendiklerini sanıp aldandıklarını, gerçek amacın dünyaya bir birey getirip türün devamlılığını sağlamak olduğunu savunuyor ve sık sık kitabın aşk tutkularına kapılmış olanları sinirlendireceğini yazıyor.

    İnsanların aşık olacakları kişiyi seçerken, aradıkları kişinin kendilerinde olmayan iyi özelliklere sahip insanlar olduğunu savunuyor ve buna asla genellenemeyecek birkaç örnek veriyor.

    Kitapta, kitabın üzerine kurulduğu temellerle çelişen kısımlar var. Aşkın gözünün kör olduğunu ve normalde sevmeyeceğimiz özelliklere sahip insanları sevdiğimizi söylerken "çocuğa iyi genler aktarma hedefi" nerede ve sevdiğini elde edemeyince çıkar yolu intihar etmekte gören aşığı anlatırken "türün devamlılığını sağlama hedefi" nerede diye düşünüyor insan.

    "Mutlu evliliklerin pek az olduğunu hepimiz biliriz. Bunun nedenini evliliğin temel amacının şimdiki kuşağın mutluluğu değil, gelecek kuşağın mutluluğu olmasında aramak gerekir." demiş. Her kuşaktaki evlilikler kendilerinden sonraki kuşağın mutluluğu için yapılırsa, hiçbir kuşakta mutlu evliliklerin sayısının artmayacağı çıkarımının yapılmaması şaşırtıcı geldi bana.

    En sonda ise aşkın ölümlü ve ölümsüz yanı olduğunu, ölümsüz yanını önemsiz görmenin büyük bir yanılgı olacağını yazmış. Ama onca yazılandan sonra bana yazar bunu düşünüyor gibi değil eleştirilere ufaktan bariyer kuruyor gibi geldi.

    Tüm sayfalarda aşka tam karşımdan bakan bir yazar vardı. Ama ortak düşündüğümüz şey: KENDİNDE ÖLÇÜ DE DÜZEN DE BULUNMAYAN ŞEYİ, AKILLA YÖNETEMEZSİN.
  • Şimdiki evlilikler de bir tür kapana kısılmadan başka nedir ki?
    Lev Nikolayeviç Tolstoy
    Sayfa 34 - Can Yayınları
  • Şimdiki evlilikler de bir tür kapana kısılmadan başka nedir ki?
  • VE BİZİM HİKÂYEMİZ.
    50'li yıllarda Demokrat Parti'yle Hayata gözlerini açanlar.
    Tahta beşiklerde ninnilerle uyuyup, 60 ihtilâlinin ayak sesleriyle uyananlar.
    Çocukluğunu bu kargaşayla geçirip, 68 'de 18 yaşın heyecanıyla ,68 kuşağının çilesini çekenler.
    Bu hikâye hepimizin bilenler bilir…
    Bizim o yıllarda çocukluğumuz hep sıkıntılarla geçmedi ve biz nedense ergenliğe geç girdik çocukluğumuzu uzun yaşadık ,bizim oyun alanlarımız çoktu, yemyeşil çayırlarda,bahçelerde evimiz kadar güvenli sokağımızda çeşit çeşit oyunlar oynardık ,biz küçük şeylerden mutlu olmasını iyi bilirdik ,uzun kış gecelerinde içilen semaver çaylarıyla, aile toplantılarının sıcaklığını hep hissettik , o yıllarda komşuluk bağlarımızda güçlüydü "Bir maniniz yoksa akşam ANNEMLER size gelecek" sözü bizi çok mutlu ederdi , karanlık günlerde önlüklerimiz karaydı ama, karanlıkları aydınlatan beyaz yakalarımız gibi umutlarımız,mutlu günlerimiz de vardı , kitaplarımızı,defterlerimizi itinayla kaplardık , tahtadan,telden,ağaçtan oyuncaklar yapardık. Yaratıcı,yetenekli ,paylaşımcı ÇOCUKLARDIK. Biz, yuvarlak, köşeli kurşun kalemlerimizle düz, eğik, süslü, italik okunaklı yazılar yazardık , biz halk kütüphanelerine ,halk Evlerine giderdik. Ne omuza asmalı deri,renkli çantalarımız , ne 0,5 uçlarımız, ne kokulu silgilerimiz vardı , tahta sıralı,varil sobalı sınıflarımızda , kara tahta başı heyecanlar yaşardık ,nohutlu,fasulyeli matematik derslerimiz , Cin Ali serisi okuma saatlerimiz , andımız, gençlik marşımız, cumhuriyet şiirlerimiz sapanla kuş avımız, derede yüzme yarışlarımız Ömer Seyfettin ,Dede Korkut hikayeleri, Kafdağı arkasına uzanan masallarımız , Battalgazi,Köroğlu Destanları , uzun kış gecelerinde uyuklayarak dinlediğimiz babaların,dedelerin askerlik anıları , amerikan yardımı süt tozundan hazırlanmış beslenme saatlerimizi unutmak mümkün mü?
    Ya sabahları üzerine ''tereyağı'' sürülmüş taze yumurtalı,pekmezli sabah kahvaltılarımız tarhana Çorbası'nın lezzetini nasıl unuturuz?
    Pazar sabahları sıcak ekmek kuyruğunda buharı kokusuna karışmış pidelerden,somunlardan elimiz yana yana yediğimiz lokmalar...
    Bizim Amerika'dan ithâl herkesin okuduğu Teksas,Tommiks'imiz,Zagor'umuz ,Hayat, Ses Mecmuaları, Hürriyet'in ilâveleri ,Radyoda Enosis-Makarios, Vietnam haberleri, Arkası Yarınlarımız, Liselerarası bilgi yarışmaları, Bizimkiler, Kaynanalar, Radyo Tiyatrolarımız ,Erkan Yolaç'la Evet-Hayır yarışmalarımız Orhan Boran'ımızla Yuki'miz hayatımızın bir parçasıydı , soğuk kış günlerinde, buzlu yollarda tahta okul çantalarımızı kızak yapar kayardık, bizim mahalle bakkalımız Hacı Amca'mız yolunu hasretle beklediğimiz postacımız Bekci Hasan'ımız, kasabımız, manavımız aile fertlerinden biri sayılırdı. Lâstik ayakkabıdan naylon ayakkabıya, bez toplardan naylon toplara ,batarya pilli radyodan ağır, iri, sandukalı dântel örtülü ,siyah-beyaz televizyona biz kavuştuk. Gazocağından ''Aygaz''lı ocaklara biz geçtik. ''Vita'' yağı tenekelerinden su kapları yapardık , 60'lı sıkıntılı yılların sonunda Amerika Apollo 11'i Ay'a gönderirken bizim ilk yerli otomobilimiz Anadol'umuz arkasından 124 Hacı Murat'ımız o yıllarda bizim ne emniyet kemerimiz ne otomatik klimamız, Cd çalarımız ne uzaktan kumandamız , ne oto alârmımız,ne hava yastığımız , ne otoyollarımız vardı, çatılarda daha iyi görüntü için!. ölüm tehlikesiyle antenleri biz çevirirdik , Gurundik ,Şhauplorenz,Philips Marka, asker bavulu televizyonlarda karlı ,silik, bulanık görüntülerden oluşan yerli diziler bizi mutlu ederdi. Arnavut kaldırımlarındaki oyunlarımız gece muhabbetlerimiz,cambazlı panayırlar,topacımız, ( tendürük ) misketimiz,uçurtmamız, gizlice içtiğimiz, birinci, bafra, pamuk şeker, horoz şeker,Şeker Elma, kâğıt helvalarımız ,uzuneşek, birdirbir, saklanbaç oyunlarımız.
    Hayatımıza renk katan bayramlarımız ,biriktirdiğimiz bayram harçlıklarıyla gittiğimiz dönme dolap, atlı karınca, langırt ,beş atış yirmibeş çadır tiyatrosu ,istop, dokuztaş, mendil kapmaca,gazoz kapağı, sigara kutusu, bilye, yaratılmış bir oyun dünyamız vardı .Yakan Top,seksek, çelik-çomak oyunları ,okulda Yerli Malı Haftalarımız, evde tasarrufa teşvik edici kumbaralarımız ada'ya barışı götüren Kıbrıs Harekâtı'mız ,sokakta şeker, yağ, benzin kuyrukları,postahaneden yazdırmalı telefonlarımız,muşamba kaplı odalarımız,kestane pişirdiğimiz kuzine sobalarımız, duvarında günlük ''Saatli Marif'' takvimimiz samimi,sıcak aile toplantılarımız at arabası, hamal arabası, süslü faytonlarımız Austin, Magirüs, Ford Opel Chevrolet marka bagajı üstünde şehirler arası otobüslerimiz,futbol sahalarında Lefter'li, Metin Oktay'lı Şenol, Birol'lu, Kadri'li, Sanlı'lı , Kedi kaleci Varol Ürkmez'li ,Can Bartu'lu, Sabri Dino'lu ,Cemil Turan'lı ,Metin Kurt, Metin, Ali Feyyaz'lı unutulmaz derbi maçları.
    Sinemalarda John Wayne'lı Clint Eastwood'lu unutulmaz kovboy filmlerimiz beyaz perdede Ayhan Işık, Belgin Doruk, Kötü Adam ,Ahmet Tarık Tekçe ,Gösel Arsoy, Filiz Akın, Fatma Girik, Ediz HUN, Yılmaz Güney,Müzeyyen Senar, Behiye Aksoy, Emel Sayın, Zeki Müren, Erkin Koray, Erol Büyükburç, Barış Manco ile dünya turu AŞK dolu, duygu dolu hüzünlü şarkılar 70'li yıllarda muhtıralar sağ-sol çatışmaları üniversitelerde kominist faşist suçlamaları , fabrikalarda DİSK-MİSK mücâdeleleri grevler, emeğin patronları,sendika ağaları ideolojilere kurban edilen zavallı işçiler,okullarda devrimci ,ülkücü kavgaları,ülkesine sahip çıkanlar bu arada yok olan gencecik fidanlar cenaze törenleri .
    Romantizm ile terör arasına sıkışmış kayıp bir kuşağın çocuklarının savaşı ,kardeş kavgaları,siyasi cinayetler ,Deniz,Mahir,Hüseyin'in idamları ,akıl almaz işkencelere göğüs gerenler 68 kuşağının özgürlük savaşcıları. bu hikâye sizin sonra Dallas,Köle Izaura,Yalan Rüzgarı,Cosby Ailesi,Uzay Yolu,Tatlı Cadı,Küçük Ev,Amerika,Avrupa,Berazilya dizileri,Beatles,Rolling Stones,Boney-m,Adamo, Amerika, Avrupa hayranlığı derken benliğimizi yavaş yavaş kaybetmeye başladık ve unutuverdik kendi müziğimizi, öz değerlerimizi ,türküleri,destanları, hikâyelerimizi , sonra 80 de 12 eylül sabahı göz altına alınanlar işkencelere uğrayanlar bedenlerini ruhlarını kaybedenler, haksızlıklara şahit olanlar, gönülden yaralanıp gençliğini sürdürenler.
    Bu öykü sizin…
    Ulusal değerlere biz sahip çıktık, İstanbul'da Amerikalıları Dolmabahçe'den Biz denize döktük , Bağımsızlık sevdâlısı vatansever gençlerdik ÖSS 'yi bilmezdik ama gece en son 23.00 de Radyodan puanları dinler erken davranmak için otobüslerle Geceden yola çıkardık , Eğitimin çilesini de biz çektik , Ülkesini ölesiye seven de bizdik erkeklerde İspanyol paça pantolonlar ,geniş gösterişli kravatlar, uzun saç ve favoriler siyasi görüşe uygun yukarı-aşağı kalın bıyıklar deri çizmeler,
    asker postalları,parkalar, kalın kemerler, palaskalar, kalpaklar,arka çepte ince dişli taraklar, yuvarlak aynalar, bafra sigaraları, kızlarımızda lüle lüle saçlar, allıklar, küpeler her genç kızın rüyası!..
    Zetina dikiş makinası reklâmları, İnce belli mantolar, yüksek topuklu rugan ayakkabılar, koyu kırmızı rujlar, kalın kemerler ,doğal güzellikler, tabii kokular, masumâne bakışlar, kınalı eller, ahh...ah o ince beller...
    Biz anne-baba sözü de dinlerdik ,oğumuz görücü usulü ile evlendik, kim ne derse desin, hâlâ devam eden çok mutlu evlilikler kurduk, sevmesini de sevilmesini de iyi bilirdik, Leylâ'yı bilir,Mecnun'u anlardık, bizim ne unutulmaz AŞKLARIMIZ vardı, mevsim mevsim yaşadık duygularımızı şarkılarda sever, şarkılarda ayrılırdık, bizim mektuplarımız renkli kâğıtlara yazılmış kendi el yazımızla, göz yaşı dökülmüş, aşk mektupları, asker mektupları, gül kokulu, gözyaşlarıyla ıslanmış, bir küçük el izi, dudak izi taşıyan mektuplar... Ahh...Ah
    Biz neydik ne değildik , romanlara konu hayatların sahibiydik ,biz o yıllarda iyi ki vardık, bütün olumsuzluklara rağmen mutlu bir çocuk,sevdalı birer gençtik biz 2000'li yıllarda yine varız, iz 60 'larda çocuk, biz 70'lerde gençtik, biz 80 'lerde ihtilâli, biz 90'larda ekonomik krizleri bir kez daha yaşayanlarız.
    Şimdi teknolojik gelişmelerle dolu 21.Asrı yaşıyoruz , kredi kartı, bilgisayar, internet, akıllı cep telefonları ,süper marketler dizüstüler, plâzmalar
    Artık o uzun mektuplar yok ,AŞKLAR yok oldu,duygular paraya bağlandı, nerede meyvasını elimizle topladığımız ağaçlar?
    Korkusuzca oyunlar oynadığımız sokaklar , nerede o sözünün eri yağız delikanlılar..?
    Vefalı dostluklar,ölesiye arkadaşlıklar , nerede utangaç al yanaklı kızlar..?
    Saflık, doğallık, bağlılık nerde...?
    Bu nedenle ÇOCUKLUĞUMU özlüyorum, el yapması oyuncaklarımı, uçurtmamı, yaralı dizimi, ANNEMİN ninnisini,kâğıt helvayı, bakkalın sakızını ,ya şimdiki çocuklar artık internet başındalar, Cep telefonlarına,bilgisayarlarına sarılmış
    Çoğu kilolu, renkleri uçuk, dişleri bozuk teknoloji çağını yaşıyorlar, artık 20.asır gerilerde kaldı, çocuktuk genç olduk, baba olduk, dede olduk, ne bâdireler atlattık, yıkılmadık ayakta kaldık ,artık yaşadığımız kadar yaşayamayacağımızı, bir bu kadar daha ömrümüzün olmadığını biliyoruz Olsun iyiki o yılları gördük, o hayatları yaşadık pişmanlık mı asla!..
    Ama şimdi herşey var şükretmek yok sabır yok sevgi yok edep yok ahlak yok …
    Sadece o doludizgin unutulmaz yılları özlüyoruz ,verseler aynı hayatları yeni baştan büyük bir keyifle yaşamak isteriz...
    İşte bu bizim hikâyemiz.. 1950 - 2020...................