Hepimizin başına gelmiştir: Kimi tip insanlar vardır, onları daha ilk görüşte bir soğukluk duyarız; ya çirkin görünüşlerinden, ya kabalıklarından, ya bayağıca davranışlarından, yada hiç açıklayamadığımız bir nedenle sevemeyiz öylelerini...
Oysa içlidir, duyguludur, bir kendince dünyası vardır içine dönük. Bu farfaralığı, durmadan konuşması, başkasına söz bırakmaması, dikkati üstüne çekmekten çok, özkendini gizleyip dışkendini ortaya koymak isteyişinden. Kendisi de şiir yazdığı için, şiir yazanlarla alay eder. Yalnızca ağlar, kendisiyle kalınca... Ama üstelik, başka bir ağlayan gördü mü alay da eder.