Birkaç yıl önce bu dünyanın sunduğu görüntüler ilk kez karşıma çıktığında, yaz mevsiminin keyif veren sıcaklığını hissedip yaprakların hışırtısını, kuşların şakımasını duyduğumda bütün bunlar karşısında ölene dek ağlamalıymışım. Artık ölüm tek tesellim. Suçlarla kirlenmiş, en acı pişmanlıklara boğulmuşken, ölümden başka nerede huzur bulurum?
Bu işi yapan ellere bakıyorum, bunu tasavvur eden yüreği düşünüyorum; bu ellerin gözlerimle bulaşacağı, o hayalin artık düşüncelerime musallat olmayacağı anın özlemini çekiyorum.